Menu Content/Inhalt
Recessie?!
Weblog Ineke
vrijdag 17 mei 2013

ImageKlaas zeurt al maanden aan mijn hoofd. Hij moet zo nodig met mij naar de stad. We zouden in de meivakantie, maar ach het kwam er niet van. Dus gisteravond dan toch maar eens even tijd vrijgemaakt voor een gezellige moeder-zoon shopactie. En op de valreep was Job ook van de partij, want die zat toch wel zwaar verlegen om een paar nieuwe en vooral nette schoenen. Zo togen we gedrieën naar een niet nader te noemen winkelparadijs. Vlakbij mijn geboortegrond. En een winkelcentrum waar ik van kinds af aan altijd al mijn kleding kocht. Waar je nog ouderwets gratis kan parkeren en alle mogelijke winkels vindt die je nodig hebt. Ik hoefde natuurlijk niet te rijden en zakte lekker onderuit in de auto.

Bij het winkelcentrum aangekomen zetten we onze auto op het parkeerdek en begonnen we onze strooptocht naar nieuwe zomerkleding voor Klaas. Waarom, begrijp ik nog steeds niet, want de zon is ver te zoeken en het water valt met bakken uit de lucht. Maar gelukkig konden we ook droog lopen. Moeder de gans voorop en Klaas en Job als een stel kuikens er achteraan. Ik trok kleding uit de rekken maar niets kon hun goedkeuring wegdragen. En wat een ontzettende pech, het winkelcentrum bleek alleen maar dameszaken en boetiekjes te kennen. Een Lady Sting, dus niet voor heren, Hennes,  alleen voor kinderen en dames. De gezichten van het manvolk zakten al maar verder af. Ik zag natuurlijk allerlei leuke kleding, maar overal haalden ze de neus voor op. Keken ze elkaar aan en barstten vervolgens in lachen uit. Ik voelde me knap in de maling genomen.

Gelukkig gaf de Jack en Jones nog wat redding, al betaalden ze hier wel de hoofdprijs, maar vooruit je moet iets om het lijf hebben. Ook Job slaagde gelukkig voor een paar heel christelijke schoenen. Op de valreep konden we nog een cappuccino scoren bij La Place bij de V&D. De mannen zochten een plekje en moeders mocht natuurlijk betalen. ‘Twee appeltaart en drie cappuccino’ zei ik tegen de meisjes achter de balie. Het oudere meisje pakte direct twee grote kommen uit het rek en begon bijna te tappen. Waarop het andere meisje reageerde: ‘Wil mevrouw drie grote of drie kleine cappuccino?' Het oudere meisje draaide zich met een ruk om en snauwde: ‘Heb je niet geluisterd naar de chef??? Dat zouden we voortaan niet meer vragen!’ Ik schrok en trok mijn wenkbrauwen op. Wat was dit voor een vertoning? Dus keek ik het jongere meisje vragend aan, die natuurlijk helemaal stil viel. En vervolgens richtte het oudere (wijzere) meisje zich tot mij. ‘Het spijt me mevrouw, maar ook ‘La Place’ heeft last van de recessie. En daarom hebben wij opdracht gekregen de mensen niet te vragen of zij een grote of kleine cappuccino willen hebben, maar ze automatisch een grote geven, dat levert ons 30 eurocent per klant meer op.’

Ik viel bijna steil achterover. Dit kon toch niet waar zijn? Het andere meisje verontschuldigde zich en zei tegen mij;  ‘Sorry, hoor mevrouw, maar ik kijk de mensen aan’. Waarop ik nog verbaasder reageerde: ‘Hoe bedoel je? Kun jij dan misschien zien hoe dorstig de mensen zijn?’ Ik bestelde uiteraard kleine cappuccino’s en kreeg ook kleine cappuccino’s. Want dat scheelde me mooi 90 eurocent en bovendien waren het nog behoorlijke kommen. En ik vroeg haar: ‘Maar als je nu grote voor me in had geschonken? Terwijl ik toch kleine wilde hebben?’ Tja, dan had ik mazzel gehad, want dan had ik ze toch voor de prijs van een kleine cappuccino gekregen. Maar ik mocht dit vooral niet doorvertellen. Dus u hebt dit niet gehoord! Mondje dicht! Ik was echt zeer verbaasd, wat een rare praktijken waren dit zeg.

Ik trok mijn geld uit mijn portemonnee, maar bij het zien van het nieuwe vijf eurobiljet begon het grote meisje weer hevig met haar hoofd te schudden. ‘Die pakken wij niet aan mevrouw’. Waarop het jongere meisje het vijfje toch uit mijn handen griste, met de woorden: ‘Oh mag ik eens kijken? Is dat een nieuwe?’ En vervolgens; ‘Mevrouw mag ik daar een foto van maken met mijn mobiel, kan ik het aan mijn moeder laten zien.’ Lachend zei ik: ‘Oké, dat kost je dan vijftig eurocent. Want ook wij hebben last van de recessie.' Ze keek me ongelovig aan en ik lachte haar toe. Vrolijk maakte ze de foto om die vervolgens naar haar moeder te whappen. Ik droeg m’n blad richting de doodvermoeide en ongeduldige boys, die mij vragend aankeken en vroegen waarom het zolang moest duren. Ik zei: ‘Ach, ook bij ‘La Place’ heeft men duidelijk last van de recessie...’ En we genoten vervolgens van de heerlijke cappuccino, want die smaakte er gelukkig niet minder om!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com