Menu Content/Inhalt
Wat is jouw droom?
Weblog Ineke
donderdag 23 mei 2013

ImageEindelijk, ja eindelijk zijn onze kast en tafel via Marktplaats verkocht. En, nog beter, ook echt opgehaald! Ik moet je eerlijk bekennen, sinds ik wat probeer te verhandelen op Marktplaats ben ik wel wat mensenschuw geworden. Maar daar schreef ik eerder ook al over. Inmiddels heb ik dus mijn prachtige kast met pijn in mijn hart voor een heel klein bedragje afgestaan. Ik had de kast gereserveerd voor een dame uit het Limburgse land. Maar helaas, ze kon na heel veel heen en weer gemaild te hebben, geen datum prikken om de kast op te halen. Toen ik dus op een gegeven moment een meneer aan de telefoon kreeg die er zo van overtuigd was dat de kast voor hem bestemd was, heb ik er een slaatje uitgeslagen (schaam). En de meneer heel sneaky voorgesteld de kast binnen drie dagen op te komen halen voor 25 euro meer dan dat er al geboden was. En ik had dus meteen een deal. Kijk dat is echt zaken doen!!

Jaja, ik ga het leren! En de woensdag erna kwam er dus daadwerkelijk een stel met een oud aanhangertje de werf oprijden. Ze hadden maar liefst twee en een half uur in de auto gezeten om mijn prachtige antiek grenen kast op te komen halen! En echt, ze waren op slag verliefd. Heel voorzichtig en teder werd mijn kast in kussens, op haar zij in het karretje gevlijd. De planken in de kofferbak en de sleutel veilig in de zak van de nieuwe eigenaresse. Woooh, wat waren ze trots op hun nieuwe aankoop. Ik zwaaide ze met een snik in mijn keel uit. En de volgende dag kreeg ik heel lief een zeer enthousiaste mail. ‘Mijn’ kast was goed aangekomen en stond nu te pronken in een andere huiskamer en geeft opnieuw onderdak aan planken vol met boerenbont servies. Ja, schreef de man, mijn vrouw is er zeer tevreden mee. Het was al lang een wens van haar. Leuk om op zo’n manier aan iets moois te komen. We zorgen goed voor je kindje.

En ik bedacht me: wat ontzettend leuk als je op deze manier je spullen kunt verkopen en mensen zo’n groot plezier kan doen. En verder schreef hij: We willen ooit als we groot zijn een boerderij hebben en daar komt de kast nog beter tot zijn recht. Voorlopig nog toekomstmuziek, want de boerderij die ik wil is nog niet te koop. Grijns. Waarop ik reageerde: Als ik een boerderij tegenkom, zal ik het je mailen. Maar dromen moeten er blijven toch??? En dat had ik nu net niet moeten schrijven. Want meneer beaamde me direct in een volgende mail: Dromen zijn zeer belangrijk… wat zijn de jouwe? Tja.. wat zijn mijn dromen? En ik schreef hem: Daar vraag je me wat. Wil je dat echt weten? En ach waarom ook niet. Ik schreef hem terug na enig nadenken: Mijn droom? Niet echt beet te pakken en nog al, tja, wat zal ik zeggen? De wereld van mijn dromen. Ik heb er een nacht over geslapen... Niet gedroomd... Dromen... Het heeft me inderdaad serieus tot nadenken gebracht. Ik weet eigenlijk niet echt of ik wel dromen heb.

Ja, natuurlijk heb ik dromen, maar ze zijn blijkbaar niet zo hoogdravend. Ik ben ontzettend gelukkig met mijn huisje, boompje beestje en natuurlijk mijn man en kinderen. Ik geniet heel erg van de kleine dingetjes in het leven. Dat heb ik ook geleerd door schade en schande. Leven is ons gegeven en we mogen er ten volle van genieten! Maar hoe dan ook, het lijden wordt geen mens bespaard. Ik geloof in een leven na dit leven. Een wereld zonder pijn, verdriet, haat en ziekte. Een hemel waar alles volmaakt is en we voor eeuwig leven. En waar geen Marktplaats is, haha, omdat het ons aan niets zal ontbreken. Daar kijk ik naar uit! Maar dat neemt niet weg, dat ik ook nu al geniet van hemelse momenten, met mijn kinderen, mijn man, goede vrienden en bijzondere kontakten. Die je zomaar overkomen. (via Marktplaats en zo)

Dus ik heb geen grote tastbare dromen. Ik ben geen idealist of carrièremaker, maar gewoon moeder en vrouw. En droom dus meer van hemels geluk voor mijn kinderen, de mensen om mij heen en in de wereld. Als snel kreeg ik een reactie -van mijn inmiddels digitale penvriend- terug. Blijkbaar had ik met mijn 'overdreven' preekje toch zijn ogen geopend en ging hij een beetje begrijpen wat ik bedoelde met mijn visioenen. Hij schreef me uiteraard nog veel meer in de persoonlijke sfeer, we mailden er wat op los. Het kwam hier op neer: het hebben van de materiele zaak is toch uiteindelijk vaak het einde van het vermaak. We wensten elkaar een fijn pinksterweekend. En kwamen tot de conclusie dat we maar vooral moesten genieten van hetgeen we hebben en niet moeten kijken naar wat we missen...

Nou... Waar zo'n Marktplaatsadvertentie al niet toe kan leiden.

 

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com