Menu Content/Inhalt
De Tand!
Weblog Ineke
vrijdag 24 mei 2013

Image‘Sam ga nu naar bed!’ Het is duidelijk niet de eerste keer dat dit vanavond uit mijn mond komt rollen. En dan is het nee, nog even dit, nog even dat en een programma afkijken. Hoera, lang leve de TV. Het is morgen een belangrijke dag en dan moet meneer goed uitgerust en gezond uit de veren komen. Schoolreis! Opkikkeren in het pretpark Duinrell. Met grote bussen er naar toe en van ’s morgens vroeg tot tegen de avond zullen ze daar pret gaan maken. Ik sliep er vroeger niet van, maar Sam heeft totaal geen last van spanning. Uiteindelijk komt hij mij een nachtkus geven en lijkt het er op dat hij zich dan nu toch echt klaar gaat maken om in zijn mandje te kruipen. Ik roep hem nog na: ‘Vergeet je tanden niet te poetsen!!’ en ga verder met het schrijven van mijn blog. Zo, denk ik bij mezelf, rust in de tent. Maar nee, niets van dit alles.

Drie tellen later staat mijn jongste weer naast me. Hij tikt me op mijn schouder en wijst met zijn vinger naar een wiebeltand in zijn mond. Ik raak een beetje uit m’n doen, wat nu weer? ‘Een losse tand?’ vraag ik hem en vervolg: ‘Moet je daar nu weer voor naar beneden komen?’ Hij knikt en kijkt er verschrikkelijk moeilijk bij. Ik vraag: ‘Moet ik de tand er uittrekken?’ Waarop hij hevig begint te schudden met zijn hoofd. Mijn geduld raakt duidelijk op. En ik verzoek hem kort maar duidelijk nu toch echt naar z’n bed te gaan en te gaan slapen. Want morgen is de grote dag. Schoorvoetend vertrekt meneer richting gang en weet er nog net uit te brengen: ‘Maar het doet zo’n zeer.’ Ik besteed er verder geen aandacht aan, ik slechte moeder.

Vanmorgen al ver voordat mijn wekker gaat, hoor ik de kleine man boven al weer rommelen. Gelukkig op tijd wakker, misschien toch een beetje spanning voor de schoolreis? Maar nee, het verhaal steekt anders in elkaar. DE TAND! Hij bengelt en wiebelt en draait. Het boosaardige wicht is er nog steeds niet uit! Ik praat er niet over en schuif tegenover hem aan tafel waar een bordje staat met een boterham met hagelslag en een glas gezonde melk. Ik bid en we beginnen aan ons ontbijt. Hij ziet er niet vrolijk uit en dat terwijl hij zo’n leuke dag voor de boeg heeft. Dat klopt toch niet? Jammer, sneu... Hij neemt een hap van zijn brood en begint te kauwen. Plots schreeuwt hij het uit en de tranen biggelen over zijn wangen. Ik kijk hem vragend aan. Ja, natuurlijk DE TAND. Ik hoop dat hij er nu echt uit is, maar nee helaas. Broer Rik loopt voorbij en roept: ‘Wat ben jij een poesie zeg!’ Echt bemoedigend klinkt dat niet. Subiet laat hij z’n boterham staan en eet geen hap meer. Ik heb het met hem te doen.

‘Maar,’ begin ik ‘je moet eten, anders word je in de bus al misselijk, laat staan in de achtbaan. Je moet iets in je maag hebben!’ Moeders wijze raad. Hij voelt weer aan zijn tand, draait hem een stukje. Ik moedig hem aan, draaien, draaien, draaien, draaien, kom op doordraaien. Maar nee, het doet pijn en hij durft het niet. Hij barst opnieuw in tranen uit. Ik vraag hem: ‘Wat voel je dan?’ Hij beweert dat het de zenuw is. Maar ik zeg hem dat dat bij een wiebelende melktand echt onmogelijk is. Ik peins me naar, zo kan hij de deur niet uit. Zo wordt zijn schoolreisje verziekt. Ik voel hem aan de tand, letterlijk en figuurlijk. En vraag hem hoe hij zo de dag door denkt te komen. Dit bezorgt natuurlijk nog meer waterlanders. Even denk ik, zal ik hem naar Kees toe sturen? Maar nee, dat is laf! Dan trek ik toch maar de stoute schoenen aan.

Ik zet hem op een stoel en voel nogmaals aan de wiebeltand, die best nog stevig vast zit. Doordat hij zit te klapperen met zijn kaken, bijt hij ook nog eens op mijn vingers. Verschrikt kijkt hij me aan, ook dat nog. Klaar ben ik er mee, dan maar een bloedbad en ik zeg resoluut: ‘Mond open, verder open!' Ik pak met mijn duim en wijsvinger de tand stevig beet en trek de naarling in één ruk uit zijn mond. Sam zijn ogen worden groot als stuiterballen, en ik, ik heb plotsklap de kleine, schitterende, witte boosdoener losgerukt en houd hem voor zijn ogen. Hij springt van zijn stoel en slaat zijn armen om mij heen. Samen maken we een vreugdedansje door de kamer. Gelukkig! Dit is opgelost en Sam haalt duidelijk opgelucht adem. Ik geef hem nog snel een eierkoek in zijn handen. Voor de zekerheid stopt hij een paracetamolletje in zijn broekzak. Ik geef hem een dikke kus en wens hem een hele fijne schoolreis en zwaai hem uit als hij opgehaald wordt. Mijn ooilam. Zorgvuldig stop ik later de tand in zijn tandenbewaardoosje en denk bij mezelf, het is maar goed dat mannen geen kinderen kunnen krijgen!
 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com