Menu Content/Inhalt
Wat een wonder!
Weblog Ineke
maandag 24 juni 2013

ImageIk denk dat het pak‘m beet zo’n drie weken geleden is dat we heerlijk op zondagmorgen in de tuin koffie dronken. Eindelijk konden we op het terras in de zon bivakkeren. Het was nog niet echt gebeurd. Ik hoef het je niet te vertellen, de zon heeft zich nog niet vaak laten zien dit jaar om ons te laten genieten van zijn warme stralen. Het was een drukte van belang, we zaten er met zo’n mannetje of tien. De armen en de benen bloot, reikhalzend naar de zon om onze huid een tintje bruiner te laten kleuren. Echt oogverblindend, zeg maar. Maar nu kregen we de kans, dus namen we hem waar.

Toen een paar jongens zich voor een poosje naar de trampoline verplaatsten en het wat rustiger werd op het terras, werden we verrast door een nogal piepend geluid. Alsof er een kolonie met muizen in het struikgewas rond wandelde. We spitsten onze oren en konden het niet plaatsen. En ook ons kattenvolkje was zeer gespannen… Totdat we na nader onderzoek er achter kwamen dat het geluid uit een nestkastje (ooit een fröbel van Job) in de poort kwam. Jaren hing het daar als een leeg kraakpandje, overwoekerd door hedera. Maar nu opeens bleek het een vruchtbaar huisje geworden.

Het werd bewoond door de familie koolmees. En al snel spotten we ook het luid tjilpende, prille ouderpaar dat druk af en aan vloog met de meest lekkere hapjes voor hun kroost. Gekleed in hun zachtgeel en blauwe pakjes. Het vrouwtje met een wat smaller zwart stropdasje om dan het mannetje. Zo schattig om te zien. Hele maaltijden werden er ingevlogen: vliegen, spinnen, rupsen. En bleek het hapje soms te groot, dan werd er even gepauzeerd tussen het druivenblad en maakten ze kleine fileetjes van bijvoorbeeld een groene, dikke harige rups. Geweldig om te zien! Maar ook ons kattenvolk kreeg er uiteraard lucht van en vond het reuze interessant. Dus was ik op mijn hoede en hield het de gehele dag nauwlettend in de gaten.

ImageWant het gepiep werd met de dag luider en zo trok de familie koolmees steeds meer aandacht. De vijf kale meesjes groeiden als kool en kregen mooie veertjes aan hun vlerken. Ik volgde het op de voet. Ging geregeld op een afstandje in de tuin toe zitten kijken hoe de bedrijvige ouders hun verzorgende taak volbrachten. En zo zag  ik vorige week toen ik met een krat boodschappen voorbij het nestkastje liep ineens een klein, brutaal koppie naar buiten komen. Eén van de jonkies wierp nieuwsgierig een blik de wijde wereld in. Ik rende naar binnen, zette mijn krat met boodschappen neer, pakte mijn mobiel en maakte een foto. Verschrikt kroop het jonkie weer terug in zijn veilige nestje.

Het kon nu echt niet lang meer duren of ze zouden uitvliegen en de nestkast verlaten. Ik wilde daar zo ontzettend graag getuige van zijn. Maar helaas, dinsdag was de bedrijvigheid en het getjilp van zowel  de jongen als het drukke ouderpaar ineens over. Wat jammer! Geen enkel spoor, geen koolmees meer te bekennen. De vogels waren gevlogen, maar waar naar toe? Geen idee! Zonder huur te betalen, zonder schoon te maken, zomaar, zonder gedag te zeggen. De wijde wereld in! Heel misschien zien we ze de komende winter weer terug? Ik zal op ze wachten, vetbolletjes ophangen en pinda’s rijgen. Bakjes water neer zetten... Wat een prachtig wonder!

Image 

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com