Menu Content/Inhalt
Rust in de tent!
Weblog Ineke
woensdag 21 augustus 2013

ImageWat hebben we genoten van onze vakantie in het prachtige Beierse woud. En dat kwam uiteraard door de zon die zijn uiterste best deed, met zijn warme stralen. Dan ziet alles er anders uit! Het lieflijke landschap, dorpjes versierd met geraniums, de bossen, bergen, kapelletjes en niet te vergeten die schöne Donau. De luidende koeienbellen. En vroeg in de morgen, heel in de verte het gekraai van een haan. Ook al was het een Duitser we konden hem verstaan. Jaja, ook in Duitsland zijn er kippen, al zijn ze bij lange na niet zo stoer als onze Benedictus. Helaas kregen we wel tijdens het vieren van onze zonovergoten vakantie een tragisch Whatsappberichtje van Job, die thuis trachtte de boel in de gaten te houden.

Ook ons allerlaatste zijderhoentje was in alle stilte zonder afscheid te nemen henen gegaan. Zomaar stiekem er tussen uit geknepen. De éne dag scharrelde zij nog lekker rond en de andere dag was zij er niet meer. Benedictus had nu het rijk (?) alleen. Geen gezellig kippenvrouwtje om mee te keuvelen meer over. Afijn, voor ons nu de vraag: wat doen we? Kopen we nieuwe kippen of moet Benedictus dan toch ook maar het veld ruimen en terug naar zijn vorige eigenaar. De jongens waren er uiteraard unaniem over uit, weg met die herriemaker!!! Totdat ik van één van mijn overburen te horen kreeg dat ze onze Benedictus best charmant vonden. Maaaaar…  was het niet elke morgen eerst de haan die ze hoorden? Vervolgens hun kleine hondje, die vrolijk terug begon te keffen? En vervolgens hun dotjes van kindjes die de dag vrolijk en vroeg begonnen? Dat schokte mij wel een beetje. Een hond die elke dag gaat blaffen, voor dag en dauw, bij het horen van het allereerste en vroege gekraai van onze haan...

Toen ik dit met het schaamrood op de kaken vertelde aan onze jongens, schoten ze pas echt uit de slof. Er wel over in zitten dat de hond en de kinderen van de overburen vroeg wakker werden van onze haan en haar eigen bloedjes van kinderen niet serieus nemen als zij klagen over afschuwelijk kraaioverlast! Diezelfde zaterdagmorgen begon de haan om vijf uur onophoudelijk te schreeuwen, omdat de verlichting in de kas aan ging. Ik dacht direct aan de overburen. Sloop mijn bed uit. Pakte een boterham uit de broodtrommel en ging naar buiten. Ik hoorde bij de overburen in huis een hondje keffen. Lokte daarom het schreeuwende monster naar het schuurtje en sloot hem daar op. Natuurlijk kraaide hij daar even later weer vrolijk verder, maar nu was het geluid verplaatst en iets gedempt.

En zo bedacht ik me, er moet echt iets gaan gebeuren. Samen met Sam ging ik maandag aan de slag. Decoupeerzaag, hamer, schroefboor, stapels hout… En als echte timmermannen gingen we aan de slag. We timmerden het hele nachthok pot-licht-dicht. Zelfs het mooi uitgezaagde hartje (sorry pap) werd dicht getimmerd. We zouden die haan eens een lesje leren en zorgen dat hij pas ging kraaien als wij des morgens zijn nachthokje weer zouden openen. En zo gebeurde het dat onze Benedictus veel langere nachten ging maken. Hij aanzienlijk minder vroeg ging kraaien en zijn biologische klokje lekker in de war werd gebracht. En mocht hij door een heel klein spleetje in zijn hok toch nog wakker worden door een zonnestraaltje? Dan klinkt het gekraai in elk geval stukken minder hard.

En zo bestelde ik van de week drie nieuwe witte kippetjes als cadeau voor Kees zijn verjaardag. Maar nog meer een harem voor Benedictus. Eindelijk rust in de tent! Natuurlijk lag ons manvolk op de rug van het lachen. Maar zal ik je eens wat vertellen? Ze hebben zich van de week al heel wat keren verslapen en moesten als een haas -met onbelegd brood- naar het werk. Ik weet wel hoe dat komt. Ze missen dat gekraai van onze stoere Benedictus nu al!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com