Menu Content/Inhalt
Bakvissen feestje.
zaterdag 01 juli 2006

Tja, ik schreef u eerder al, we hebben nog een feestje te vieren. Het feestje van onze enige echte dochter Marjan. Want ze is onderlaatst dertien lentes oud geworden. Moet dat ook nog voor de vakantie………..vroeg Kees. Natuurlijk feestjes moet je niet uitstellen, want van uitstel komt……..
Maar hoe vier je nu een verjaardag van een puber? Filmpje huren, liters cola en balen chips ( voedsel voor de puistjes) neerzetten? En dan je als ouders vooral niet laten zien! Want alles is gek, stel je voor.

 

Image

 

 

Maar hier heb ik geen zin in! Kom op zeg we maken er een gezellige fuif van met die gekke, gillende, gierende bakvissen. Want je wordt tenslotte maar één keer dertien. Maar wat moet je toch verzinnen. Alles is saai, afgezaagd en vooral kinderachtig. Tjonge, wat is een puberbestaan toch zwaar. Na veel wikken en wegen, wordt de knoop doorgehakt. Bakvissen horen op het strand, zeker met de tropische temparaturen van de afgelopen paar dagen.

Een uitnodiging wordt gemaakt en op de laatste schooldag uitgedeeld. Vrijdag 30 juni worden de hartsvriendinnen verwacht om zeven uur 's avonds. Na dat ze er allemaal waren, sprongen we in de auto, dat wil zeggen de meiden, Kees en ik. Op weg naar het randje van Nederland, het Scheveningse strand. Wat voor een CD willen jullie horen K 3? Gierend; ach nee daar zijn we te groot voor. Marco Borsato? Nee, dat was te veel van het goede. Tja, de radio ging zacht aan, want de dames maakten zelf wel hun muziek, als u begrijpt wat ik bedoel. We hoefden niet bang te zijn dat er stiltes zouden vallen.

Aangekomen aan het strand, auto geparkeerd en uitgeladen. Kees en ik liepen met de al kakelende meiden achter ons aan richting het strand. We hadden bekijks van alle kanten. Het was inderdaad een uitgelezen avond om naar het strand te gaan. Op het strand aangekomen, dropten we de meiden, met genoeg proviand en een zakcent om een feestje te vieren in het zand. En wij? Kees en ik gingen ons eigen feestje vieren en zakten na een halve kilometer verderop te zijn gewandeld heerlijk neer op een terrasje voor een diner voor twee.

Na het voorgerecht vroeg ik aan Kees moet je ze niet even bellen? Ach nee joh, dat is gek, laat die meiden lekker de gang gaan. We hadden mooi zicht op het strand en we zagen een prachtige rode zon aan de horizon. Ook dachten we dat we een mega grote vlieger zagen, maar die vlieger bleek een parachute springer te zijn. Niet één maar wel tien  en over de zee scheerde heel laag het vliegtuigje, waar ze uitgesprongen waren. Tjonge, dacht ik dat is leuk dat die meiden dat nu net meemaken?

Ik peinsde en zei tegen Kees: ‘misschien lopen ze nu wel op de boulevard of op de pier.’ Ach laat ik Marjan toch maar eens even bellen, reageerde Kees. Dus Kees toetste Marjan haar nummer in en wat denkt u, de mailbox nam op! Dus niet te bereiken onze schatjes! Bij tienen stapten we op en probeerde we nog eens te bellen. Maar helaas zonder resultaat. Toen toch maar terug wandelen naar de plaats waar we ze gedropt hadden. Eindelijk kregen we dan toch via de mobiel contact, dat wil zeggen veel gegier en geschetter in ons oor. En u gelooft het niet, maar ze zaten nog keurig op de plaats waar ze zo’n drie uur geleden waren neergezakt.
Van verre hoorden we ze al gezellig puber praten met elkaar. De lotgenoten, bakvissen wisselden hunzware ervaringen uit in puberland. Ze hadden het zo te zien geweldig naar hun zin. Ik vroeg ze; zijn jullie niet op de boulevard geweest of naar de pier. Hebben jullie die parachutes nog gezien en dat vliegtuig? Niets gezien, niets gedaan zelfs de zakcent niet gebruikt. Was dat dan niet vreselijk saai?! Ach, we hebben nog wel een duik genomen. Tja, een puberhand is snel gevuld!

Het was het feestje van d’r leven en voor ons? Tja, wij arme wij. 'K wist niet dat feestjes vieren zo eenvoudig kon zijn.

 

Image

Image

Image

Image

Image

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com