Menu Content/Inhalt
Loslaten...
Weblog Ineke
woensdag 02 oktober 2013

ImageMisschien ben ik daarom zo ongedurig… Natuurlijk was ik ruim van te voren gewaarschuwd. Maar toch. Ik weet niet wat ik er van vind. Middenin het proces zit ik, het proces van een tweede kind dat gaat uitvliegen, dit keer onze oudste, Job. Al ruim voor de zomer had hij ons gewaarschuwd. Wat? Al jaren geleden heeft hij het me voorgehouden. ‘Als ik afgestudeerd ben, ga ik het huis uit!’ Eigen huisje, boompje en beestje. En ik maar denken dat het heus zo’n vaart niet zou lopen. Maar dan ineens is daar het huis!

Nee, niet zomaar een studentenkamertje van 2 bij 3, vijf hoog in de binnenstad, met een keuken, douche en toilet die gedeeld moeten worden en waar je kou zit te lijden bij een gaskacheltje. Nee, het is een echte moderne eengezinswoning met eigen voordeur, compleet met inbouwkeuken, tuin en parkeergarage onder het huis. Gelukkig heeft hij ook een auto. En dat allemaal in het pittoreske Oud Delfshaven. Samen met twee vrienden en een neef zal hij zich daar gaan vestigen. Hoe geweldig leuk moet dit zijn?! Losweken van je ouderlijk huis. Vrijheid. En wat gun ik hem dit plezier. Hij is er ook aan toe.

En zo werd gistermiddag door de heren in pak het huurcontract getekend bij de makelaar. Gelukkig heb ik nog een poosje om te wennen, hoewel het waarschijnlijk nooit zal wennen. Weer een bord minder op de tafel, een bed minder in huis, een jas minder aan de kapstok en een beetje minder was. Zijn broers zien er wel het voordeel van in, zij hebben eindelijk allemaal een eigen slaapkamer.

Per 1 december krijgen ze de sleutel overhandigd. Op eigen benen staan. Ze onder eigen tafel steken. Eigen potje koken, eigen wasje draaien en eigen ramen lappen. Hij staat zo gezegd op de rand van het nest, er wordt van alles vergaard en een gratis bankstel werd al opgehaald. De advertenties in de plaatselijke krant worden strak in de gaten gehouden. Want ja, veel geld hebben ze niet en alles is welkom. Er moet nog wel een stoomcursus was sorteren, strijken, koken, bakken en aardappels schillen gevolgd worden. Hoewel we die aardappels wel kunnen vergeten geloof ik. Die eet de jeugd van tegenwoordig niet meer.

Opnieuw eentje afgeleverd, een mooi 21-jarig project van opvoeden en begeleiden naar zelfstandigheid afgerond. Een reden om trots te zijn?! Maar nu moet ik het loslaten en dat heeft zijn tijd nodig. Loslaten betekent niet zorgen voor, maar geven om. Loslaten betekent niet vasthouden, maar ondersteunen. Loslaten betekent minder vrezen en weten dat het goed komt! Natuurlijk heb ik er vertrouwen in! Zeker na Australië. Maar o, wat is hij in een keer groot en volwassen. Job geniet ervan!

 

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com