Menu Content/Inhalt
1 Grote MAAR!
Weblog Ineke
zaterdag 25 januari 2014
ImageAan het einde van dit schooljaar zal ook onze nummer zes de basisschool verlaten. Een volgende fase zal aanbreken in het leven van Sam. Maar dit keer ook in het bijzonder voor ons als ouders. We sluiten weer iets af. De rekensom is snel gemaakt, Job is dan 22 jaar dus dat betekent dat we een periode afsluiten van maar liefst 18 jaar. 18 Jaar KBS met overblijven tussen de middag, uitstapjes, pleinwachten, luizen pluizen, schoolreisjes, kijkochtenden, weekopeningen, kerstvieringen, traktaties, kinderfeestjes, sportdagen, toernooien… Te veel om op te noemen. Dat zal vast wel even wennen zijn!

En zo was ik dus gisteravond met Sam, brugklasser in spe, naar een open dag (avond) van de Gereformeerde Scholengemeenschap Randstad (GSR). Om even sfeer te proeven, leerkrachten te keuren, kennis te maken met schoolvakken en niet te vergeten de eventuele toekomstige klasgenoten. Bij het betreden van school werden we allerhartelijkst ontvangen. Meteen werd ons ook de vraag gesteld of we hier voor het eerst over de drempel stapten of mogelijk al bekend waren met de school. Nou, met vier broers en een zus die je al voor zijn gegaan hoeven we hier niet echt verder over uit te weiden. We zijn meer dan bekend met de GSR. Daarom was onze keus ook snel gemaakt. 

Want onze ervaringen met de GSR zijn ronduit goed. De GSR is een gereformeerde school, het onderwijs ligt in het verlengde van de opvoeding thuis. Dit komt niet alleen terug in de dagopening maar in het complete plaatje: de omgang met elkaar en het werken met en ontwikkelen van de gaven en talenten die iedereen gekregen heeft. Dus vandaar onze bewuste keuze voor deze school.

Van Sam z’n groep acht waren nog veel meer klasgenootjes vertegenwoordigd. Super gezellig dus! En zo liepen we samen op met zijn vriendjes en ouders. In een groep werden we rondgeleid door de hele school. Dat wil zeggen, de jongens stuiterend voorop en wij als ouders slenterend er achteraan.  We kregen een indrukwekkend filmpje bij maatschappijleer, deden proefjes bij scheikunde, zongen een chanson bij Frans en ramden op een drumstel bij muziek. En last but not least sprong Sam zich op de trampoline in de gymzaal het zweet op de rug. De jongens liepen er rond of ze al jaren kwamen, giechelend als meiden en hyper als stuiterballen. 

Regelmatig werd Sam bij zijn schouder beetgepakt en uit de stroom van toekomstige brugpiepers gepikt. ‘Als jij geen van Egmondje bent?’ Met als gevolg dat zijn wangen rood kleurden en hij het gevoel had dat hij hier niet geheel anoniem rondliep. Ik hield me wijselijk een beetje schuil. Gelukkig hebben ze die reebruine ogen niet van mij... Vandaar dat ik dus helemaal niet herkend werd. Je weet maar nooit! Moet je er blij van worden als ze je herkennen als een ‘van Egmondje’? Afijn, ondanks deze akkefietjes, was Sam super enthousiast over de school en kan hij haast niet wachten om er te starten. 

Op de terugweg in de auto evalueerden we samen de avond. Voor mij is de GSR intussen gesneden koek. Sam kwam tot de conclusie dat hij gewoon niet wachten kan om te starten aan deze nieuwe fase in zijn leven. Er is alleen voor hem nog één grote MAAR... Wat hebben mijn broers en zus allemaal uitgevreten op deze school? Waar staan ze om bekend? Welke rekeningen worden er straks nog met mij vereffend? Opeens is het toch een beetje vervelend om de jongste te zijn. Want ja, die bruine ogen, je ontkomt er niet aan, het handelsmerk van de familie. Maar ondanks dat… GSR, hij komt er aan!!!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com