Menu Content/Inhalt
Balen!
dinsdag 01 april 2014

ImageHet is alweer ruim twee weken geleden. Zaterdagavond om tien voor half twaalf. Kees en ik staan op het punt om naar bed te gaan. Maar was Rik nu eigenlijk al thuis? We hadden hem de hele dag nog niet gezien. Voor dag en dauw was hij vertrokken om wat centen te verdienen bij zijn vaste zaterdagbaantje. Eerst zou hij tussen de middag thuiskomen, dus bewaarden we wat tosti’s. Maar plannen kunnen veranderen. Je bent jong en je wilt wat. 

Later bleek dat hij meteen uit zijn werk naar zijn vriend in Bergschenhoek was gegaan en zich daar zelfs gedoucht had. Ach ja, hij is daar kind aan huis. Maar het was inmiddels tien voor half twaalf en Rik bleek nog steeds op stap te zijn. Dus stuurde Bart hulpvaardig als hij was even een whatsappje: Rikje, mama maakt zich zorgen om je, niemand weet waar je bent. Al snel contacte hij terug. Hij was inmiddels met zijn vriend naar een andere vriend waar ze vaker op zaterdagavond aan het chillen zijn. Een vriend met een grote loods met trampoline, sportapparaten, barretje en bovendien een heerlijk plekje om te sleutelen aan oude brommertjes. Dus niets aan het handje. 

Maar ondanks dat schreef ik hem terug, dat hij toch maar eens thuis moest komen. En gerustgesteld stapte ik in bed. Maar vervolgens liet mijn mobiel een signaaltje horen, er kwam een berichtje binnen. Opnieuw Rik: Me knie is weer mis gegaan. En goed ook. De schrik sloeg ons om het hart. Hij zou direct op zijn brommer stappen. Thuisgekomen viel hij de slaapkamer binnen en vertelde hij hoe hij een wheely maakte met een oude Puch. Hij hield de brommer echter niet en maakte een rare draai met zijn been. En tegelijkertijd voelde hij iets in zijn knie knappen. Brrrr… Dat was flink balen!

Het had totaal geen zin om direct actie te ondernemen, dus gingen we maar naar bed. De maandag daarna belde ik meteen met de orthopeed en zo zaten we ’s middags al op het spreekuur. De week daarvoor hadden we net het hele traject van het vernieuwen en revalideren van zijn kruisband afgesloten. We werden binnen geroepen en de orthopeed keek ons vanachter zijn kleine brilletje zorgelijk aan. Tja, hoe kon het gebeuren? Hij was niet meer gaan voetballen. Waar ik blij om was, omdat hij zo het gevaar in elk geval niet op ging zoeken. Maar ja, één verkeerde draai en het was foute boel. We konden zo’n jonge knul toch ook niet vastbinden op zijn stoel? De knie werd bekeken, hij was dik. Maar in de knie kon niet gekeken worden.

De orthopeed schreef een verwijsbriefje en de zaterdag erna moest Rik opnieuw door de MRI scan. Zo gezegd, zo gedaan, alles werd snel in het werk gesteld, super fijn. En eigenlijk had hij inmiddels vrijwel geen last meer van zijn knie. Stiekem hoopten we dat dit een goed teken was en mogelijk het bezoek aan het ziekenhuis helemaal voor niets.  Maar op 31 maart, negen dagen later moesten we bij de orthopeed verschijnen voor de uitslag. Best spannend, maar omdat het zo goed ging, waren we toch wel voorzichtig positief gestemd. We hoefden niet lang te wachten of meneer van Egmond werd binnen geroepen. 

We gingen de bekende  praktijk weer binnen. De foto’s van pezen, botten, spieren, kunstknieën en heupen waar de muren mee behangen waren, ze zijn ons zo vertrouwd… We namen plaats tegenover de orthopeed. Opnieuw met het gouden montuurtje op de punt van zijn neus. Hij staarde ons aan en iets in me vertelde me, dit voelt niet goed. En inderdaad: ’Ik heb slecht bericht, je kruisband is opnieuw afgescheurd.’  Met ongeloof in de ogen keken Rik en ik elkaar aan. Hij zakte onderuit en ik zag de teleurstelling. We bekeken samen de foto’s en het was duidelijk te zien, boven in zijn knie zag je nog net een klein stukje kruisband en onderin de rest. Als een gebroken elastiek. Balen, balen, balen… De nieuwe kruisband had een houdbaarheid van bijna één jaar. 3 April vorig jaar werd hij door kundige handen in zijn knie geboord en geknoopt. We hadden het hele traject net afgesloten en het ging zo goed! 

Wat een tegenvaller en in het bijzonder natuurlijk voor Rik. We bekeken nogmaals de foto. De groeischijven waren bijna gesloten. Dat betekent dat Rik nog niet uitgegroeid is, wat uiteraard wel weer een welkome boodschap was voor Rik. Want een paar centimeter er nog bij zou wel prettig zijn. ‘Maar hoe nu verder?’ was de grote vraag. Een hamstring is niet meer voorradig dus geen optie. En de knie zal zeker weer hersteld moeten worden. Mogelijk met een kniepees. Maar dan zal Rik in elk geval eerst uitgegroeid moeten zijn. Dus waarschijnlijk krijgt hij volgend jaar een nieuwe kruisband en gaan we opnieuw het traject in. Nu eerst maar weer naar de fysio om zijn beenspieren te trainen om zijn instabiele knie sterker te maken. 

Dat is dus even slikken. Nog een geluk dat het zo'n bikkel is... 

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com