Menu Content/Inhalt
L-i-d-w-o-o-r-d-e-n
zaterdag 24 mei 2014

ImageHet is vrijdagmiddag en ik haast me nog snel even naar de supermarkt voor een doosje eieren. Het is gezellig druk en een ieder is bezig met het vergaren van zijn weekend boodschappen. Twee breedgeschouderde jongens versperren mij de weg bij de ingang van de supermarkt. De ene heeft een groot whiteboard in zijn handen en kijkt me vragend aan. Dan steekt hij van wal: ’Mevrouw mag ik u iets vragen?’ Natuurlijk mag hij mij iets vragen, terwijl ik snel een blik werp op mijn horloge. Ik heb zelf namelijk ook wel eens zo op de straat gestaan. Het zijn blijkbaar twee studenten die meewerken aan één of ander project. Tot mijn grote verbazing vraagt hij me naar de leukste herinnering van mijn lagere school tijd. Dat is iets waar ik niet op rekende. Ik peins en zeg : ‘Tja, daar moet ik toch eerst even diep over nadenken...’

Ik prakkiseer en kom tot de conclusie dat het kleinschalige, het met zo’n 35 leerlingen op één school zitten, toch wel familieachtig was. Ik krijg een stift in mijn handen geduwd en de student vraagt het me op het whiteboard te schrijven. Ik denk nog even na over de juiste formulering, schrijf het op en maak aanstalten om verder te lopen. Maar ho, wacht, de studenten zijn duidelijk nog niet klaar met hun verhaal. ‘Mevrouw, wat denkt u dat het kost om een kind een jaar lang naar school te laten gaan?’ En opnieuw ben ik verbaasd. Ik denk na en mijn hersenen kraken. Geen idee?! En ik reageer: ‘Geen idee, in elk geval heel veel geld, we hebben er zelf ook zes op school gehad.’ De andere student duikt op, eveneens met een whiteboard in zijn handen. ‘U bent zelf ook op school geweest, wilt u deze som even afmaken?’ 8 x 4 - 2 = ? en ik bedenk, het moet niet gekker worden. Uiteraard roep ik meteen 30.

Gelukkig krijg ik een 10 met een griffel en nog net geen zoen van de juf. Inderdaad, 30 klopt, maar het kost dus voor kinderen in Afrika 30 euro om een jaar lang naar school te gaan. En dan eindelijk valt het kwartje, deze jongens staan hier niet zomaar! Ze willen geld, dus grabbel ik mijn portemonnee uit mijn tas. Uiteraard willen ze geld voor de kinderen in Afrika om hen van de straat te halen en veilig en beschermd naar school te sturen. Ze willen graag een klasje vol. Maar terwijl ik mijn geld uit mijn portemonnee wil halen, schudden de studenten samen duidelijk ‘Nee’.  Ik kijk ze vragend aan, ze willen geen contant geld, stel je voor dat ze bestolen worden! Ze willen een handtekening en dat ik een machtigingsformuliertje invul. Voor uiteraard niet een éénmalige gift, maar liever een stuk of zeven kleine giften. Dan pas zou de actie zin hebben en ze gehoord worden door de regering.

Ik stop mijn geld weer terug. En dan ben ik vervolgens degene die ‘Nee’ schud. En ik ze verklaar ze waarom, ik geef graag wat van mijn geld weg maar ik wil nergens aan vast zitten. Gun kinderen ook een fijne schooltijd, maar niet op deze manier. Vervolgens komt er een ander whiteboard in beeld. Nu krijg ik een lesje in Nederlandse taal. Op het bord staan drie woorden. ‘De, ‘het’ en ‘een’. ‘Mevrouw, wat zijn dit voor woorden?' Verbaasd reageer ik: ‘Lidwoorden, simpel toch?’ De studenten kijken elkaar lachend aan en maken nog net geen vreugdedansje. Het klopt, of ik het nog een keer, maar dan harder en langzamer wil herhalen. Even denk ik dat ik gek word. En stom als ik ben herhaal ik: ‘L-i-d-w-o-o-r-d-e-n’.  En ik schiet in de lach, weer een adder onder het gras? Ik moet natuurlijk lid worden. Ik vraag hen hoelang zij hiervoor gestudeerd hebben, ze moeten samen lachen.

Ik maak hen nogmaals duidelijk dat ik het echt een prachtig mooi streven vind en dat ik geld wil geven, maar niet door het tekenen van een machtiging. En dan geeft één van de studenten het op. Ik ben er klaar mee! Hij ziet duidelijk in, dat hij mij niet over de streep krijgt. Vriendelijk zegt hij; ‘Oké mevrouw, het is duidelijk! We hebben in elk geval even een leuk gesprek gehad. Ik wens u nog een fijn weekend!’ Ik lach en loop weg om mijn eieren te halen in de supermarkt. Als ik de supermarkt uitloop, neem ik snel een andere uitgang. Kijk snel in de rondte, want die studenten, wens ik niet meer tegen te komen. Stel je voor dat ze nog een whiteboard hebben…

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com