Menu Content/Inhalt
Hartaanval of overval?!
maandag 14 juli 2014

ImageHet is net iets over achten vanmorgen, als Sam en ik samen in de auto stappen richting dorp om twee grote taarten te kopen. Nee, dit keer hebben we niets te vieren. Of misschien toch wel? Taart voor de juffen en de meesters op de school. De laatste week basisschool, de laatste pleinwacht, de laatste luizencontrole, voor het laatst taxiën, alles de laatste keer….

Ja, we nemen afscheid! Sam is de laatste telg van de familie, de laatste ‘van Egmond’ op de basisschool in Berkel. Een nieuwe fase breekt aan. En hiermee sluiten we in totaal, van Job tot en met Sam, 17 jaar basisschooltijd af. Dus kopen we taart, een blijk van waardering aan alle juffen en meesters voor de bijzondere jaren op de KBS. Sam is blij, want hij hoeft vanmorgen niet te fietsen. En ook op school is het zware werk gedaan. Het wordt een week waarin de eindmusical van groep 8 zal plaatsvinden. Dat betekent oefenen, podium opbouwen, generale repetitie voor de rest van de leerlingen, gewoon lekker rommelig en niet in de schoolbanken en vooral afscheid nemen. 

Afijn, een drukke maar leuke week. En zo rijden we samen al babbelend de nieuwe week in. In de Dorpsstraat aangekomen, valt ons ineens iets op. Op de stoep is het een drukte van belang. Vooral veel blauwwit, nee niet van Argentinië. Als we nogmaals kijken concluderen we dat er een jonge man gereanimeerd wordt. Het kippenvel staat meteen op mijn armen en ik ga wat langzamer rijden. Maar wat een drukte, het is net of er zes mensen tegelijkertijd aan het reanimeren zijn. En ik bedenk mezelf, reanimeren, hoe werkt dat ook al weer? Sam zit inmiddels met zijn neus tegen het raam gedrukt om alles goed in zich op te nemen. Maar hoe dichter we bij de berg met blauwwit gestreepte mensen komen, hoe meer we beseffen dat het hier niet om een reanimatie gaat. 

Het slachtoffer ligt op zijn buik op de straat, met zijn neus tussen de voegen van de stoeptegels gedrukt. Iemand duwt hem uit alle macht op zijn hals. Een volgende zit bovenop hem, weer een ander houdt zijn benen in bedwang en een vierde blauwwitte houdt zijn armen vast. Voor het echte gemak is er ook iemand op zijn voeten gaan zitten. Het blijken allemaal medewerkers te zijn van de Appie Hein. In de verte staat op straat het personeel van de slager zich ook te vergapen. En dan ineens begrijpen we wat we zien. Dit is geen zielig persoon met een 'hart'aanval, dit is een persoon die zo juist een 'over'val probeerde te plegen. Het is de tweede keer in veertien dagen dat hij de winkel binnen probeerde te dringen om het personeel geld afhandig te maken. 

De vorige keer ging hij er met een kleine buit vandoor want de kassa was amper gevuld, de winkel was bovendien nog maar net open. Mogelijk was hij alweer door zijn voorraad heen en dacht hij nog eens een poging te wagen tot hamsteren? In elk geval nu zonder resultaat. Sterker nog, dit keer laat het personeel het er niet bij zitten en nemen ze hem te grazen. En zo ligt de stumper in een houdgreep op de steenkoude, harde stoep! De hamster wacht lamgeslagen tot de veldwachter hem op komt halen en hij overgeleverd zal worden aan het gerecht. 

We zijn maar niet gestopt. Een stuk verder bij de volgende supermarkt parkeer ik de auto. Sam zit naast mij te stuiteren. In de verte horen we de sirenes. En van alle kanten schieten de politiebusjes met blauwe zwaailichten door het dorp, vier in totaal. De straatstenen vliegen ons bijna om de oren, kleine kinderen op hun fietsjes onder weg naar school, worden maar net ontweken. Maar de overvaller is gepakt en daar gaat het om. De rust keert weer in ons idyllische dorpje Bleiswijk. 

Samen zoeken Sam en ik de twee grootste taarten uit en rijden naar school. Op school aangekomen weet Sam niet hoe snel hij het avontuur aan de rest van zijn klasgenoten moet vertellen. En met de taart in zijn handen vertelt hij aan zijn vrienden stoer het hele verhaal. Die zijn duidelijk onder de indruk en als hij klaar is met zijn verhaal, zegt één van de jongens, knikkend naar de taart: 'En toen? Kreeg je toen die taart?’ En Sam, zonder blikken of blozen: ‘Ja, toen kregen mijn moeder en ik allebei een taart van Albert Heijn!’ Waarop zijn vriend met grote ogen reageert: ‘Zoooo…’


 

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com