Menu Content/Inhalt
Dag van nationale rouw
woensdag 23 juli 2014

ImageGisteravond had ik mijn wekker gezet op een voor mij zeer vroeg tijdstip. Niet zomaar! Ik moest vroeg uit de veren. Maar voordat mijn wekker mij wekte, was ik allang klaarwakker. Het was een nacht van slapen en waken. Ik had vandaag de taak om Job en neef Cor in alle vroegte op te halen van het vliegveld, ze hingen zogezegd in de lucht en vlogen met MH016 vanuit Kuala Lumpur naar Schiphol. Samen zijn ze de afgelopen veertien dagen op reis geweest en hebben ze Bali verkend. Bali, een Indonesisch eiland, bepaald niet naast de deur. En via Whatsapp kregen we prachtige inkijkjes op hagelwitte stranden die overliepen in kristalhelder water. Filmpjes van tochtjes die ze maakten op scooters door het drukke verkeer in de grote steden. En boottochten naar de prachtige zonovergoten eilandjes. Genoten werd er, volop, in de bloei van hun leven. Geweldig toch?!

Met de radio aan rijd ik op mijn gemak richting vliegveld. En het nieuws staat bol van de vreselijke vliegramp die vorige week plaatsvond. Vandaag is niet voor niets uitgeroepen tot dag van nationale rouw. Ik spits mijn oren om niets te missen. Het is niet te vatten. Naast mij op de stoel klinkt een fluitsignaal uit mijn mobiel, een whatsappbericht rolt binnen. Ik brand van nieuwsgierigheid. Wie appt mij zo vroeg? Dat kan alleen maar Job zijn, om me te vertellen dat hij veilig is geland. Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen (sorry!) en rijdende weg open ik het bericht. Pffffff… ‘We zijn geland!!!’ Met een dikke duim erachter. De tranen prikken achter mijn ogen en ik dank God.

Bij het vliegveld aangekomen, parkeer ik mijn auto en wandel door de drukke hallen langs winkeltjes en eettentjes naar Aankomsthal 3 waar veel drukke, vrolijke mensen vol spanning staan te wachten om geliefden na lange of korte tijd weer in de armen te sluiten. Kinderen met ballonnen, bloemen, spandoeken… En iedere keer gaan de deuren opnieuw open en komen vrolijke reizigers bepakt en bezakt er doorheen. Vol enthousiasme worden ze ontvangen door lachende familieleden. Een gezin dat duidelijk een kindje heeft opgehaald om het een veilig thuis te bieden. Vrolijke stellen, zakenmannen. Ik rek en strek me uit, wachten duurt lang. Sta ik wel bij de juiste deuren? En ja hoor, dan eindelijk verschijnen ze daar. Vrolijk lachend, stoer, de koffers achter zich aan slepend. Gebruind en halve baarden… Ik sluit Job dankbaar weer in mijn armen en als ik me niet in zou houden, waren de waterlanders zo weer gekomen. Het zit me hoog, Job en Cor hebben twee weken geleden in hetzelfde toestel gevlogen. MH17. Zelfde vlucht, zelfde tijden.

En in gedachten denk ik aan al die nietsvermoedende slachtoffers. Ook zij waren passagiers, zorgeloos, blij en enthousiast onderweg, voor zaken, onderweg naar huis, naar familie. Op welverdiende vakantie of huwelijksreis. Onderweg naar een nieuw begin… Groepsreizen, gezinnen, stelletjes. Baby’s, kinderen in de bloei  van hun leven, opa’s en oma’s, moeders, vaders, zoons, dochters, partners, ooms en tantes, personeel, vrienden, bekenden, buren, kennissen. In een vliegtuig dat zijn bestemming niet zou bereiken maar boven oorlogsgebied naar beneden werd gehaald. Levens die in de wolken als zeepbellen kapot spatten. Zij komen vandaag ook weer thuis. Voor hen is het hun laatste vlucht. Wat een verdriet en grote verslagenheid voor al die nabestaanden die hun geliefden moeten missen. Nooit meer, nooit meer… Hun leven is voorgoed veranderd. Wat een gebrokenheid.

Thuisgekomen hijs ik de vlag tot halverwege de mast. We leven met jullie mee. En ik bid: VADER ONTFERM U OVER HEN…


 

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com