Menu Content/Inhalt
Puntje op de i !
woensdag 30 juli 2014

ImageVandaag zetten we de punt op de i… Aan het eind gekomen van haar studentenleven in Rotterdam, komt er ook een einde aan het wonen in haar huisje in de Essenburgstraat. Marjans huis in Rotterdam is inmiddels helemaal leeggeruimd. Daar was voor nodig: één Volkswagen Transporter met opgeklapte banken en aanhanger en één bestelbus. Maar dan werd ook alles en alles opgeladen. Dus dat wil zeggen een gehele huisraad van fiets tot guppie en van haarspeld tot koekenpan. En dan moet ik er eerlijkheidshalve ook bij vertellen dat er welgeteld vijftien vuilniszakken vol prullaria afgevoerd zijn…Tja, daar kan juf Marjan natuurlijk ook niets aan doen, ze krijgt ook zoveel cadeautjes van de kleuters uit haar klas als traktaties, verrassingen voor haar verjaardag en afscheidscadeautjes.

Gelukkig heeft ze voor haar deur een soort van ingebouwde containers in de straat en daar is het vuil gemakkelijk te storten. Alle gaatjes in de muren zijn dicht geplamuurd, gordijnrails van het plafond, teksten met nagellakremover van de muur af, plakspiegels verwijderd, ramen gezeemd, plinten gestoft… Afijn, nu rest ons nog een smoezelig keukentje en toilet te soppen en even de stofzuiger door het hele huis te slingeren. Dus vandaag zetten we daadwerkelijk de punt op de I en als de klus geklaard is komt meteen rond de klok van één uur de huiseigenaar de boel checken en de sleutels in ontvangst nemen. Strak plan! 

Marjan verdwijnt meteen met de stofzuiger naar boven en ik steek mijn handen in het sop om het keukentje te soppen. Natuurlijk ziet dat er na een kleine drie kwartier blinkend en fris uit. Het is volgens mij nog nooit zo schoon geweest. Er hangen dan ook wel wat brokjes vet hier en daar, er is hier duidelijk geleefd. De grote ramen staan open en de geuren van buitenlands eten en allerlei geluiden dringen binnen. Terwijl de hele straat in kleurrijk Rotterdam Suikerfeest viert, boen ik me het zweet op mijn voorhoofd. Het toilet krijgt ook nog even een beurt en inmiddels is het stofzuigwerk klaar. Alles ziet er tip top uit!

Omdat we nog wat tijd over hebben, wandelen we even naar een postagentschap om de UPC-spullen op te sturen. We doen nog wat boodschappen en ik moet zeggen, ik vind het best gezellig zo, dat bruisende leven in de stad. Zodra we terugkomen in de Essenburgstraat, zien we daar een kabouterachtige meneer met ringbaardje op de stoep staan. Twee kleine oogjes kijken ons door vergrootglaasjes aan. Als dat niet de pandjesbaas is? En jawel, vriendelijk schudden we hem de hand en gaan hem voor naar boven, de eindeloze lange trappen op. Al hijgend staat hij in de keuken en speurt met zijn kleine kraaloogjes in de rondte. Ik houd mijn adem in. 

Al knikkend stapt hij rond, het kan geloof ik zijn goedkeuring wel wegdragen. Tot meneer met zijn korte beentjes het balkon op stapt en afkeurend naar het groen aangeslagen tussenschot kijkt. ‘Kijk mevrouw, beetje jammer dat u dat schot niet af en toe schoon heeft gemaakt met een lapje Jif!’ Marjan en ik kijken elkaar verbluft aan en ik stamel nog: is dat geen steen? Maar nee het blijkt kunststof te zijn. En dan vertel ik hem toch maar fijntjes, dat het er bij inkomst helemaal niet zo schoon uit zag. Het brood lag nog in de keukenla! Maar het laat hem koud. We vervolgen de tocht door het huis en boven gekomen, blijf ik zoals afgesproken met Marjan strak en breed  voor een deur staan, waar duidelijk de afdruk nog is te zien van plakspiegels. De huurbaas stapt hijgend opnieuw op het balkon. En ook daar knikt hij afkeurend naar de groene schotten. Bovendien werpt hij een blik in de dakgoot, waarna hij tegen Marjan zegt dat die er ook niet uitziet en dat zoiets toch echt door de huurders moet worden schoon gehouden. We voelen ons net twee kleine kleutertjes die op het matje worden geroepen en stamelen: ‘ Maar in een goot mag je toch niet lopen?’

Ons baasje geeft ons duidelijk te verstaan dat goten en schotten toch echt schoongemaakt moeten worden. Want als hij hier een werkster voor moet laten komen, is ze zeker een halve dag bezig!!! Verder is hij vooral 'DIK' tevreden. We spreken daarom af dat hij later op de dag nogmaals terug zal komen. Wij kunnen dus weer gaan poetsen. We halen met veel tegenzin de sopspullen weer uit de auto. Marjan klimt gierend met vuilniszak in de goot en ik geef haar een kontje. Maar bezem of veger hebben we niet, dus lenen we dat stiekem van de buren die het toevallig op hun balkon hebben staan en liggen (sorry buren). Maar het is tenslotte ook hun goot! Al balancerend loopt Marjan op vier hoog met bezem door de goot met een prachtig uitzicht over Rotterdam. En ik ontferm me over de schotten, met schuurspons en een spuitfles Powerschoonmaakmiddel.

Gelukkig is de klus snel gefikst al zien we er zelf inmiddels niet meer uit. Wat nu halve dag werk! Snel bellen we opnieuw onze pandjesbaas en hij is uiteraard verbaasd dat we zo snel klaar zijn. Hij komt al gauw langs en werpt een blik op het balkon bij de keuken. ‘Het is prima zo…’ brengt hij er zwaar hijgend uit. Boven hoeft hij niet meer te kijken, hij vertrouwt ons zegt hij. Maar Marjan dwingt hem ook boven nog te kijken. Hij is niet zomaar van ons af! Stiekem lachen we achter zijn rug, omdat hij zichzelf puffend weer helemaal met zijn zware vadsige lijf de trap op moet sjorren. Even ben ik bang dat hij erin blijft, maar na een paar tellen komt hij toch weer op adem.

De sleutels worden overhandigd en meneer zal de borg snel terugboeken… En zo staat eindelijk de punt op de i en sluiten we samen een kleurrijke studententijd af in Rotterdam. Haar eerste eigen plek onder de zon. Voor zichzelf leren zorgen en beslissingen nemen en op eigen benen staan. Nu op weg naar de volgende stap, een huisje in Capelle a/d IJssel en als de Heer het wil en geeft, een huwelijksbootje waar ze samen met Marco, haar bruidegom, over een paar maandjes in zal stappen… Veel geluk!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com