Menu Content/Inhalt
Gegijzeld!
vrijdag 29 augustus 2014

ImageMaanden geleden werd het al aangekondigd, kranten stonden er bol van. Allerlei gele borden verschenen langs de weg. Ja, het is overduidelijk, het kan niemand ontgaan, er wordt bij Bleiswijk aan de weg gewerkt. Wij uiteraard balen, dat dit nu net niet tijdens onze vakantie kon gebeuren. Het is geen kleine klus, nee, zeg maar gerust een megaproject. Vanaf de A12 is Bleiswijk niet bereikbaar, op geen éne mogelijke manier. Dit betekent dat het dorp aan de noordkant niet bereikbaar is en dat voor maar liefst tien dagen. Volg ik de wegomleidingborden, dan moet ik dus 20 kilometer omrijden om in ons eigen dorp boodschappen te doen. Een afgesloten N209 verdeelt Bleiswijk in Noord en Zuid. De vergelijking met de Berlijnse muur werd al gemaakt.

Omdat we precies bij de wegwerkzaamheden wonen, kunnen we eigenlijk niet eens onze eigen weg verlaten. Help! We zijn gegijzeld. Hoewel het hier wel lekker rustig is! Aan het begin van de weg staat een slagboom en kom daar maar eens langs!!! En aan het einde van de weg staat een hek met een groot rond wit bord met rode rand. Je weet wat dit betekent. Maar gelukkig, gelukkig vallen wij als bewoners onder bestemmingsverkeer en krijgen wij bij wijze van grote uitzondering via een sluiproute toegang tot het dorp. Dit houdt in dat we langs twee slagbomen moeten, waar we soms zwaar ondervraagd worden. Grote jongens in fluorescerende pakken wachten ons op, 24 uur per dag is het plekje bij de slagbomen bezet. Ze kijken je met grote strenge ogen aan en vragen het hemd van je lijf. Op ons dashboard hebben we daarom  standaard een mail van de provincie liggen, waarin staat dat we als bewoners onder bestemmingsverkeer vallen en daarom vrij baan hebben.

Maar de éne slagboomheffer neemt zijn verantwoordelijkheid duidelijk serieuzer dan de ander. Sommige verkeersregelaars hebben de slagboom standaard open staan en zitten zelf in hun auto lekker bij de kachel een boekje te lezen en een peuk te roken. (Makkelijk geld verdienen, al zal de dag wel lang duren?!) Anderen sleuren je bijna door het raampje heen en vragen in plat Amsterdams: ‘So mevrouwtje, waar gaat de rit heen? Naar Utrecht? Maak dan maar rechtsomkeert!’

Toen we zondag bij de slagboom aankwamen, was de medewerker tot onze grote verbazing achter zijn stuur in slaap gevallen. Onderuit gezakt, hoofd achterover, mond wagenwijd open. We konden hem nog net niet horen snurken. We reden tot de slagboom die uiteraard naar beneden was, waarna Kees keihard op de claxon drukte. De man stuiterde bijna tegen het dak van zijn auto en rende geschrokken naar de slagboom. Dit bracht uiteraard wel wat hilariteit te weeg. Toen we er ’s middags nogmaals langs moesten, zat hij net op het Dixie-toilet. Ach ja dat kan je hem niet kwalijk nemen, want dit soort boodschappen moeten nu eenmaal gebeuren.

Voor ons dus geen al te grote problemen, mij geloven ze wel met mijn mooie blauwe ogen.. Wink maar veel taxichauffeurs, vertegenwoordigers en vrachtverkeer moeten met de staart tussen de benen de auto weer keren en een andere en veel langere route zoeken. En zo zijn er al heel wat opstootjes geweest bij de afsluiting. Grote frustratie! Bij één incident moest zelfs de politie er aan te pas komen, omdat een automobilist de slagboom korter wilde maken…  Afgelopen weekeinde begon de afsluiting, tot komende maandagochtend 6 uur. Dus maandag kunnen jullie allemaal gelukkig gewoon op Kees zijn verjaardag komen! Dan is alles weer normaal. Het doet even pijn, maar het kan niet anders. En het spreekwoord luidt niet voor niets: ‘Wie mooi wil zijn moet pijn lijden!’ Want mooi, veilig en sneller wordt het...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com