Menu Content/Inhalt
Laks
vrijdag 31 oktober 2014

ImageHet is vrijdagmorgen negen uur en waar we ook maar kijken, overal zien we gipsplaten. Nu is gips op de gips- en orthopediepoli uiteraard niet vreemd, maar achter de 'gips'wanden wordt er flink gezaagd en getimmerd. Dat zal toch niet het werk van de orthopeed zijn? En lachend zeg ik tegen Rik: ‘Dadelijk ben jij aan de beurt en halen ze met een zingende zaag je been eraf!’ Want ja, wat zal de orthopeed er straks over zeggen? We zijn gelukkig weer terug naar onze basis. En dat betekent dat Rik vanaf nu weer verder wordt behandeld door zijn eigen orthopeed in het LangeLand ziekenhuis. Waar ze hem van haver tot gort kennen, waar ze alles weten van zijn banden en gewrichten. En we laten ons zakken op een stoel. We zijn inmiddels precies zes weken verder na zijn vervelende brommercrash.

Al snel steekt het hoofd van de dokter vrolijk om de hoek: ‘Rik van Egmond!’ klinkt zijn zware stem. Bij het zien van Rik, verandert meteen de blik in zijn ogen. ‘Jongen jongen, wat heb je nú weer uitgespookt?!’ Uiteraard was hij voorbereid, maar toch. We overhandigen hem het operatieverslag van de traumachirurg en een DVD met de röntgenfoto’s van zijn knie. En meteen krijgt Rik een preek van drie punten over zich heen. Jammer dat ik geen rol mentos bij me heb. Punt 1: Weet je wel dat je je knieën flink naar de vernieling aan het helpen bent? Punt 2: Wanneer ga je je brommer verkopen? Punt 3: En waag het niet om er dan een motor voor terug te kopen! Ik schud mijn hoofd, wat heeft dit voor zin??? Alsof hij er al niet genoeg van geleerd heeft??! En ik neem het met mijn moederhart voor Rik op en vertel hem dat het dit keer echt niet zijn fout was.

Dan bindt hij in. Rik ligt inmiddels in zijn boxer op de behandeltafel. Maar eerst wordt de staat bekeken van zijn ‘goede’ knie waar afgelopen voorjaar een nieuwe kruisband in is gestrikt. Een mooi staaltje werk van zijn eigen handen. Hij beweegt de knie heen en weer waar hij erg bedenkelijk bij kijkt. En meteen voel ik aan, dit is niet goed. Vervolgens vertel ik hem dat we blij zijn bij hem terug te zijn, omdat hij Rik en zijn kniebanden kent. Ik vertel dat ze ons in het Erasmus vertelden dat mogelijk zijn kruisband in de gebroken knie ook afgescheurd is. Meteen richt hij zijn aandacht op de andere knie en begint die te onderzoeken. Hij kijkt ons aan en zegt: ‘Met deze kruisband is alles in orde! Die zit er nog!’ Rik en ik slaken een zucht van verlichting. Yes! Dat is in elk geval goed nieuws.

Maar dan richt hij vervolgens zijn aandacht weer op de nieuw gestrikte kruisband en vervolgt: ‘Die is niet in orde. Hij is veel te laks en uitgerekt naar mijn zin!’ Verschrikt kijk ik Rik aan, hier hebben wij niet op gerekend. Je hoort de hersenen van de orthopeed bijna kraken. En we zien duidelijk dat hij flink in de war is. Hij begrijpt er echt niets van. ‘Met het ongeval is deze knie ongedeerd gebleven?’ En samen staren we hem als twee jaknikkers aan. We worden doorgestuurd naar radiologie om foto’s te maken van de herstellende breuken. Hierna komen we weer terug bij de orthopeed voor de uitslag. Dat ziet er in elk geval allemaal prima uit en is weer goed aangegroeid. Wel is er wat bot boven zijn knie weg geknabbeld, helaas verbrijzeld... wat dat gaat doen, zal de toekomst uit moeten wijzen. Ja, ja sloten melk heeft Rik van mij moeten drinken. Melk, de witte motor, Zweedse onderzoeken of niet.

Toch blijft de orthopeed zijn grote verbazing uitspreken over de lakse kruisband in zijn andere knie. Er zit niets anders op dan flink de bovenbenen te gaan trainen en te hopen dat deze spieren de kruisband gaan ondersteunen. De kruisband zelf kan niet getraind worden, dus die blijft zoals hij nu is. Laks dus. Hier worden we niet blij van. Verder zal hij bij de fysio ook het andere been moeten gaan trainen, zodat hij het weer optimaal kan gaan buigen en gebruiken. We maken een afspraak voor een volgende controle over drie maanden. Aan de ene kant zijn we blij en opgelucht, omdat zijn kruisband in zijn geblesseerde been er nog netjes zit. Maar… letterlijk en figuurlijk aan de andere kant… wat moeten we met die kersverse, nieuwe, lakse kruisband in zijn andere been die zijn werk niet goed doet? Afijn, volgende week kan Rik weer flink aan de bak bij de fysio. Verder gaat hij sinds van de week één dag in de week naar school en kan hij zijn werk in de autogarage nog niet gaan uitvoeren. Maar het zal niet lang meer duren, dat hij daar tussen de auto’s aan het sleutelen is. En verder? Geen zorgen voor de dag van morgen. Want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last.

Verder willen we iedereen heel hartelijk danken voor alle lieve woorden, kaarten, cadeautjes, wensen, berichtjes, bezoekjes, kilo’s snoep/chocolade en alle andere mogelijke manieren van positieve aandacht in de afgelopen weken. Het heeft Rik en ons als gezin ontzettend gesterkt en goed gedaan!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com