Menu Content/Inhalt
Hoera Vickie weer thuis!
zaterdag 20 december 2014

Image…Vanmorgen ging mijn mobieltje over. Ik neem op. Een vrouw met verstikte stem: ‘Jouw poes zit in mijn schuurtje! Dus nu weet ik zeker dat de mijne doodgereden is!’ Ik moest de boodschap even laten bezinken.. Maar ik begreep haar direct. Hoe was het mogelijk dat Vickie nu juist bij haar in dat schuurtje aan de Hoefweg moest zitten. Ze was weggevlucht en vreselijk bang. Ze heeft haar nog geprobeerd te roepen, maar Vick verstopte zich in de struiken. Ja, het was dus de betreffende mevrouw waar wij woensdagavond aanbelden om te vragen of zij mogelijk de dode poes op de vluchtheuvel voor haar huis had gezien. Waarna ze zich vastgreep aan de deurpost en alleen maar nog kon stamelen: ‘Ik ben mijn zwartwitte poes kwijt!’ Het moment dat we elkaar de hand konden schudden, omdat we beide onze zwart witte poes kwijt waren. We konden alleen maar afwachten.

En nu belde ze mij op met deze gekke boodschap en ze huilde. Onze poes leefde dus nog en dat betekende dat die van haar was omgekomen. Wat een rare samenloop van omstandigheden. Ik riep: ‘Arme schat! Ik kom er aan.’ Sprong in de auto en reed naar haar toe. Ze kwam me uit de tuin tegemoet lopen, Victoria was in geen velden of wegen meer te bekennen, maar ze leefde! En haar verdriet stond in haar ogen te lezen, ze huilde. Wat moest ik haar zeggen. We keken samen in het schuurtje. Daar had Victoria dus gelegen in het mandje van haar poes. Hoe bitter voor haar! We liepen door de tuin, keken in het rond en daarna gingen we bij haar naar binnen. Ik luisterde naar haar verdrietige verhaal over haar eenzame bestaan. Geen man, geen kinderen, alleen twee poezen, waarvan ze er nu één moet missen. De katten die haar alles waren en zijn. Maar ze zei ook: ‘Nu heb ik rust, ik hoef niet meer te zoeken. Want nu weet ik het zeker dat het mijn poes was die dood voor mijn huis heeft gelegen. Terwijl ik dat zelf helemaal niet met eigen ogen heb gezien.’ Ik sloeg een arm om haar heen. Vertelde dat ik het heel erg vond voor haar en verder kon ik haar niet troosten.

Ik vertrok weer naar huis met een dubbel gevoel en zonder Vickie. Maar die zou vast wel weer aan komen wandelen vandaag. Het liet me de hele dag niet meer los. Tja, het is maar een kat, maar hoe belangrijk voor haar, in haar eenzame bestaan. En tegen het schemeren van de avond was onze Vickie nog niet thuis. Ik trok samen met Bart en Sam weer naar de plek des onheils. Om toch eens een poging te wagen om Victoria zoeken. We klepperden met de etensbak van de katten op de straat. Riepen haar op onze allerliefste toon: ‘Vickie, Vick, Victoria…’ Schenen met een lampje in de struiken. En toen hoorden de jongens haar miauwen. Ineens ving één van hen een glimp van haar op. Maar ze liet zich niet vangen. Ook de betreffende mevrouw kwam weer naar buiten en ze vertelde de jongens dat dit de bevestiging was dat haar kat niet meer in leven was.

Na heel veel gerammel met de verschillende etensbakjes en geroep kwam ze aarzelend naar ons toe. Ze schrokte wat brokken en rende weer weg. Kwam weer terug, het smaakte naar meer! En ineens konden we haar in haar nekvel grijpen. En zo kwam onze verloren poes na vijf dagen weer thuis. Likte ze de papschaaltjes weer uit, vrat grote brokken op en dronk een helder watertje. Zit ze zich nu weer heerlijk voor de kachel te warmen. De blijdschap is groot, maar dubbel. Ik word geplaagd door schuldgevoel. Want wat een verdriet bij die mevrouw aan de Hoefweg. Zij heeft een eenzame kerst in het verschiet. Misschien de komende week toch maar weer eens bij haar langs gaan?

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com