Menu Content/Inhalt
Halen en brengen...
vrijdag 23 januari 2015

ImageHet is hier echt een rommeltje… De griep sluipt rond in huize van Egmond. Dat gebeurt echt niet vaak. En eigenlijk stelt de griep niet veel voor. Maar toch we zijn er gewoon niet lekker van. Ik begon als eerste. Dacht, heb ik nu opvliegers? Gaat de ellende beginnen? Of heb ik gewoon een griepje onder de leden? Koud, warm, koud, warm… Thermostaat van slag? Uiteindelijk snotverkouden en alle bovenkamers in mijn hoofd verstopt. Afijn, de jongens zijn er bijna allemaal achteraan gekomen. Maar die hebben dan weer last van een zere keel. Het is vaag, heel vaag. Halen en brengen. Maar gisteren was het hier zo gezellig dat ik dacht, morgen allemaal weer aan de bak!

En zo gingen ze vanmorgen bijna allemaal toch nog maar een dagje naar school. Bart had duidelijk nog last van opstartproblemen, ik moest hem twee keer roepen. Zijn fietssleutel was bovendien in geen velden of wegen meer te bekennen. Overal werd gezocht en toen maar een greep gedaan naar de reservesleutels, een potje hier, een rekje daar, een doosje in de kast. Uiteindelijk hadden we 16 sleutels bij elkaar vergaard. De meesten gelabeld. Maar, hoe was het mogelijk, niet één die paste. Dan ga ik wel op mijn oude fiets, besloot hij. Maar nog geen paar minuten later was meneer weer terug. De banden stonden plat!

Dus moest hij het toch maar met het, prachtig gekleurde, stalen ros van zijn moeder doen. En denk erom, zei ik nog, de gebloemde fietstassen mogen er niet af!!! Hij schaamde zich uiteraard dood. Ik zwaaide hem uit en uitgeput zakte ik op de bank, eindelijk was hij vertrokken. Ik raapte al mijn moed bij elkaar, want er moest toch maar eens even flink een bezem en frisse lucht door het huis. Ik gooide de gordijnen en ramen open: kom maar binnen met die vrieskou. Weg met ziektekiemen en vieze beestjes. Was uit de droger in de mand, was uit de machine weer in de droger. Er wordt hier niet gestoft, maar gesopt. Ik voelde me net mevrouw Helderder van de Petteflat.

Terwijl ik zo lekker bezig was, dacht ik, kom laat ik mijn keukenapparatuur ook meteen maar eens aanpakken. Ik had zo lekker geshopt bij de Lidl. Ze hadden daar alles keurig op een rijtje gezet voor de ijverige huisvrouw. Een middeltje voor het reinigen van de wasmachine en de vaatwasser en ontkalker voor waterkoker en koffiezetapparaat. Ik goot het flesje leeg in de wasmachine en draaien maar op 60 graden. Haalde het kleine beetje vaat uit de vaatwasser en mikte er een zakje gevaarlijk ontvettend en ontkalkend spul in en hup, spoelen maar. Vervolgens gooide ik twee tabletten in de waterkoker en zette die aan. Vulde het koffieapparaat, twee tabletten erbij en gaan.

Inmiddels zette ik een heerlijk therapeutisch muziekje op en vulde weer een emmer met water om eens even een rondje te maken. Maar toen werd ik opgeschrikt door vulkaanachtige geluiden uit de keuken. Ik rende naar het aanrecht. Daar stond de waterkoker schuimbekkend over te koken. Ik had hem niet helemaal vol moeten doen natuurlijk. Dit veroorzaakte een soort van tsunami op mijn aanrecht. Ook het koffieapparaat begon vervaarlijk te puffen en te grommen alsof het zijn laatste adem uitstootte. Inmiddels begon de droger te piepen en wierp ik tegelijkertijd een angstige blik naar de wasmachine, maar die draaide gelukkig vrolijk verder. Ook de vaatwasser liet horen dat hij klaar was! Ik trok hem open, en stond meteen met mijn hoofd in een stoomwolk! Pffff… wat heb ik het ineens weer warm.. Tijd voor koffie, eerst maar weer eens even afkoelen!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com