Menu Content/Inhalt
Lachen op de huishoudbeurs
vrijdag 27 februari 2015

ImageMaandag verschijnt er ineens een berichtje in de gezinsapp: Wie gaat er mee naar de huishoudbeurs??? Dat kan alleen maar Marjan zijn. Want wat hebben de kerels daar te zoeken? Marjan heeft uiteraard vakantie. En nu ze getrouwd is, gaat ineens het huisvrouwenbloed harder stromen bij het woord huishoudbeurs. Ik ga terug in mijn gedachten, hoelang zal het geleden zijn dat ik ooit naar zo’n dergelijke beurs ben geweest? Margrietbeurs, negen-maanden-beurs, Femina en ineens bedenk ik, ach waarom niet?! Het is een leuk moeder-dochter uitje en ook mijn zus heeft er wel oren naar. Dus uiteindelijk stappen we op donderdagmiddag met zijn drieën in de bus. Uiteraard zorg ik dat er voldoende pizza’s voor de thuisblijvende kerels klaar staan. Zij zullen zich verder wel redden. Onze nieuwsgierigheid is groot!

En zo stappen wij als drie degelijke huishoudelijke types de RAI binnen. Struikelend over de trolleys en andere koffers op wielen. We kijken echt onze ogen uit. Jonge mensen, oude mensen, veel heel veel vrouwen. Huisvrouwen die schijnbaar het hele jaar uitkijken naar dit éne uitje. Koopjesjagers die drie keer terug komen bij een kraam en uiteindelijk toch met lege handen naar huis gaan. De freaks die alleen maar op de gratis hebbedingetjes focussen zijn te herkennen aan de grootste koffers en armen vol enorme tassen. Gehakte modepopjes die alle mogelijke make-up en eyeliners uit gaan proberen. Aan zelfvertrouwen ontbreekt het hen niet.  Ook zien we reuze dikke buiken waarvan je denkt dat ze stiekem al weeën weg lopen te puffen maar deze beurs toch nog even mee willen pikken. Maar heel weinig mannen en kom je er toevallig wel één tegen? Dan hangt zijn gezicht op half zeven en wordt hij gebruikt als pakezel.

Heel lange rijen voor het damestoilet, dus wij doen onze plas op het herentoilet. Wat maakt het uit, daar zijn wij niet vies van! En dan beginnen we onze tocht, we slenteren langs eindeloze kraampjes. Ruim 350 exposanten laten ons kennismaken met de nieuwste producten en diensten op het gebied van mode, verzorging, wonen, vrije tijd en lekker eten en drinken. Hal in, hal uit. We worden ongevraagd gemasseerd door knappe mannen, onze handen worden vet van de handcrèmes, mijn bril wordt opgepoetst, onze wenkbrauwen met een malletje geschilderd. De beurs barst uit zijn voegen van de sjaals, tassen, sieraden en riemen. We kunnen aan workshops meedoen, van schoenen versieren, haken, chillen tot Sushi maken toe. We eten tussendoor heerlijke patat met een echte kroket (mega duur).

We maken ook nog een klein drama mee met een jong moedertje die met haar baby meehuilt. Haar zus probeert haar te troosten door te zeggen dat het echt niet vreemd is dat ze aan het eind van haar latijn is. En hoofdschuddend denk ik bij mezelf, wat doe je hier met zo’n klein baby’tje? Hierna hebben we onnoemelijke dorst, dus zoeken we een kraam waar we onbeperkt drankjes kunnen proeven. Dus drinken we limonadesiroop en nog een keer en nog een keer. En blikjes Bavaria met o% alcohol dus schrik niet. De huishoudbeurs viert dit jaar haar zeventigste verjaardag en daarom is er een mini museum ingericht. Vervolgens lopen we langs een kermiskraam waar megagrote Bosche bollen en warme Brusselse wafels liggen te glimmen. En het is alsof ze ons toeschreeuwen: Eet ons! Eet ons! We kunnen de verleiding niet weerstaan en moe zakken we op de bistrostoeltjes neer op het zoete romantische terrasje. We zetten onze tanden in de calorieënbommen. Heerlijk! En opnieuw hebben we dorst en zoeken we naar nattigheid.

We kijken naar de mensen om ons heen en steken onze vingers in de oren voor de standwerkers. Schudden de opdringerige haar-verwijderaars van ons af als ze vragen hoe we ons overtollig haar verwijderen. Want dat gaat hen toch niets aan? Ondertussen liggen we in een deuk en begin ik te geloven, dat ik toch echt te oud gaat worden voor dit soort onzin. We zijn er klaar mee en toch was het een leuke avond, met een flinke dosis humor. We hebben even sfeer geproefd en ons vooral door de mensen laten vermaken. We kopen een ontzettend dure parkeerkaart (20 euro!!) en rennen door de regen naar de auto. Zonder gevaarlijke trolleys en tennisarmen van de zware tassen aan de arm. Marjan heeft wel onder haar arm een heel mooi aardewerken kannetje. En mijn mooie zus heeft een mini knutselpakketje, om prachtige wenkbrauwen te maken, in een mini tasje. Daardoor ziet ze er nu nóg mooier uit  Smile Verder hebben we helemaal niets, maar dan ook niets gekocht of meegenomen. En toch hadden we een leuke en vooral degelijke avond. Knap he?

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com