Menu Content/Inhalt
De Late Rembrandt
donderdag 05 maart 2015

ImageEr is al veel over gezegd en geschreven, maar vandaag zijn we er zelf getuige van geweest: de Late Rembrandt in het Rijksmuseum. Eerlijk gezegd was ik nog nooit in een museum geweest. Schaam, schaam! Een gebrek aan mijn opvoeding? Ik weet het niet! Want ook wij durven onze kinderen niet mee te nemen naar kunst of cultuur. Dus werd het de hoogste tijd om iets op te gaan snuiven van de Hollandse Meesters. En dit was een mooi moment. Kees heeft het momenteel niet zo druk en mijn ouders hadden ook wel zin, dus op naar Mokum.

De auto wordt geparkeerd bij het oude Olympische stadion. Hiervandaan pakken we de hortende en stotende tram naar het Museumplein en genieten we van het bruisende stadsleven in Amsterdam. Alleen zo’n tochtje met het zonnetje erbij is al genieten, wat een andere wereld. We stappen uit en maken een korte wandeling richting het Rijksmuseum. Wat op zich al een plaatje is, wat een prachtig en statig gebouw. We drinken eerst een bak koffie met uiteraard een ‘moot’ appeltaart. Zo groot zelfs, dat Engelse toeristen het fotograferen en op Facebook plaatsen. Zo, wij hebben voorlopig geen trek meer.

We gaan het museum binnen, kopen de kaarten en vertrekken meteen maar naar de expositie de Late Rembrandt. Meer dan 100 schilderijen, tekeningen en prenten die Rembrandt in de laatste periode van zijn leven maakte zijn te zien, afkomstig uit musea en privé-verzamelingen wereldwijd. Volgens horen zeggen de tentoonstelling die je maar eens in je leven meemaakt. Dus daar zijn wij wel voor te porren. En dat zijn niet alleen wij, maar nog veel, veel en nog veel meer mensen. Het ziet er werkelijk grijs van! Al schuifelend trekken we langs de vele selfies van Rembrandt. Hij heeft er wel meer dan 80 gemaakt! Je moet maar gek zijn op jezelf?!

Uiteraard worden er vele foto’s van gemaakt door de langs trekkende mensen. En ik doe gezellig mee. Ik stel mijn mobiel scherp op een olijke kop van Rembrandt… doe nog een stapje dichterbij en dan.. hop, is de foto met een oogverblindend flitslicht gemaakt. Hebbes! Maar tot mijn grote schrik zijn alle blikken op mij gericht. Alsof ik zonet een doodzonde heb begaan. Snel duw ik mobiel in mijn kontzak en schuifel gewoon weer verder. Maar dan ineens word ik door een mevrouw in een deftig mantelpakje in mijn nekvel gegrepen. Duidelijk een dame van het museum. Ik kijk haar met grote ogen aan. Ik begrijp er echt niets van. ‘Wilt u niet meer flitsen? Dat is schadelijk voor onze schilderijen!!’ Ik word nog net niet afgevoerd en in de boeien geslagen. Weet ik veel? Beteuterd loop ik verder.

De Late Rembrandt richt zich op grofweg de laatste twintig jaar van het leven van Rembrandt Harmensz van Rijn (1606-1669). Dit was een periode waarin de kunstenaar ingrijpende tegenslagen te verwerken kreeg, waaronder een faillissement en de dood van zijn geliefde Hendrickje Stoffels en zijn enige zoon Titus. Maar het was ook een tijd van ongekende creativiteit.

Fascinerend aan Rembrandt is zijn eigenzinnige werkwijze. Zijn levensechte – soms rauwe – afbeelding van de wereld om hem heen en zijn verbeelding van heftige menselijke emoties. Hij kreeg dan ook volop kritiek, op de lelijkheid van zijn portretten, op de te dikke lagen verf. Men noemde hem wel een kladder. En nu, eeuwen later, lopen wij met honderden andere mensen te genieten van zijn schilderijen. Schitterende lichtinval, schaduwwerking en soms juist door de soberheid zo prachtig. Niks geen gekladder! Rembrandt zou eens moeten weten hoe zijn werk wordt erkend en bejubeld.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com