Menu Content/Inhalt
NLdoet Niet!
vrijdag 20 maart 2015

ImageDe grootste vrijwilligersactie van Nederland vindt deze week weer plaats. Vrijdag 20 en zaterdag 21 maart kunnen we ons weer als vrijwilliger uitsloven tijdens NLdoet. Vorig jaar heb ik verstek laten gaan. Twee jaar geleden werkte ik met een groepje vrouwen mee in een woon- en ontmoetingscentrum. We mochten soppen en kasten opruimen met allerlei rommel als puzzels, kerstspullen, paaseieren en kunstbloemen. Er werd flink geboend, gezogen, ramen gezeemd en plakbandresten verwijderd. Kortom veel werk verzet en daar maakten we de instelling uiteraard erg blij mee. Maar rommel van een ander opruimen is niet erg handig. 

Dit jaar kozen we daarom heel bewust een klus uit die echt te maken heeft met onze medemens. De eenzamen en ouderen in ons dorp. En zo kwamen we toevallig toch weer bij dezelfde instelling terecht als in twee jaar geleden. Het werd een High Tea voor kwetsbare ouderen in Bleiswijk. Gevraagd werd om vrijwilligers van 11.00 uur tot 16.00 uur die wilden helpen bij de voorbereiding van de High Tea: boodschappen doen, bakken, tafels dekken, helpen de mensen op te halen (en weer thuis te brengen) die naar de High Tea zouden komen en serveren. Kijk dat is andere koek dan rommel ruimen en soppen. Dus tekende ik samen met een vriendin in voor deze klus via de site van NLdoet. 

En zo besluit ik vanmorgen met de auto te gaan, want mogelijk kan ik voor chauffeur spelen en mensen thuis ophalen? Of wellicht kan ik de boodschappen gaan halen? Er past bij mij wel wat in de auto. Om iets voor elf uur ontmoet ik mijn vriendin bij de ingang en samen stappen we naar binnen, we hebben er zin in! Maar wie schetst onze verbazing? De zaal is al gevuld met allemaal dames en leerlingen van een school gehuld in T-shirts van het oranjefonds. Ze hebben duidelijk allemaal al koffie gehad en de uitleg is zonet afgelopen. Verbaasd kijken wij elkaar aan. Een dame komt naar ons toe en vraagt pinnig of we niet in de war zijn.

'Jullie zijn te laat! Maar jullie moeten waarschijnlijk hiernaast bij die andere klus zijn?' Maar nee, wij zijn zeker van onze zaak en maken haar duidelijk dat we ons toch echt in hebben geschreven voor de organisatie van een High Tea.  'Maar,' steekt de dame van wal, 'wij hebben hier onze 'eigen' vrijwilligersgroep al en zijn helemaal op elkaar ingewerkt.' We hebben allebei nota bene een bevestiging gemaild gekregen dat we aangemeld waren... Nou, daar sta je dan met je goede gedrag! Dit jaar dus NLdoet Niet? We kijken elkaar aan en even flitst door mijn hoofd, maak ik hier nu tijd voor vrij? Het borrelt en gist. Lekker geregeld, er klopt echt helemaal geen hout van. Ik kan veel beter thuis met mijn eigen klus in de tuin aan de slag gaan of whatever!!! Op de tafels staan dozen glanzende bonbons, cake, koek en allerlei andere kant en klare hapjes.

De dames gaan aan de slag en zijn duidelijk geïnstrueerd. En wij staan er als een stelletjes beteuterde kleuters bij die niet mee mogen doen. Vervolgens komt er iemand van het personeel naar ons toe, zij begint zich meteen te verontschuldigen. Neemt ons mee naar een aparte ruimte, we worden in shirts gehesen en krijgen instructies. We draaien een beetje bij en laten ons toch maar niet weg sturen. En zo wurmen we ons er tussen en mengen ons in de interessante discussie hoeveel hapjes er op een bord moeten. Beginnen samen manmoedig de worsten te snijden en smeren en beleggen het ellenlange sandwichbrood en snijden die vervolgens in de juiste stukjes. Negentig ouderen en eenzame mensen zitten later smullend te luisteren naar het ouderenkoor dat bestaat uit zestig nachtegalen. De potten thee zijn niet aan te slepen en er wordt gesnoept alsof men in geen weken eten heeft gekregen. Op de achtergrond zingt men: ‘Het zonnetje schijnt zo heerlijk schoon’ terwijl buiten de zon verduisterd wordt. Maar dat mag de pret niet drukken, er is niemand die het ziet.

Rond drie uur houden we het voor gezien en vertrekken we omdat we toch echt niet nodig zijn! En ook nog met een ‘NLdoet, ik doe mee!’ oorkonde onder de arm. Met gemengde gevoelens kom ik thuis. Kees kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Nu al thuis?’ Hij staat de hortensia’s te snoeien. Ik geloof mijn ogen niet. Ik zeg vol verbazing: ‘Zozo...’ Hij reageert lachend: ‘Allemaal in het kader van NLdoet!’ Gefrustreerd klim ik in de container om even te helpen en stamp de boel aan. Ik weet nog niet zeker of ik volgend jaar mee doe. Voorlopig ben ik er helemaal klaar mee!  

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com