Menu Content/Inhalt
Geduld? Een schone zaak!
zondag 29 maart 2015

ImageIk weet het, ik ben akelig ouderwets. Ik heb de kriebels om de muffe winter achter me te laten en het huis weer op te frissen. De ramen kunnen weer wagenwijd open. Ja, ik ben echt toe aan zo’n after-winterschoonmaak sessie. Systematisch vlieg ik met emmers sop, stofzuiger en dweil door het huis. Van boven naar beneden, ik kruip in alle gaatjes en kiertjes. Alles moet schoongemaakt en opgeruimd worden. Niet een beetje, maar helemaal! De gordijnen was ik, de kasten haal ik van de muur om erachter schoon te maken en daarna alles leeg te maken. Spullen nakijken en de kast van binnen schoonmaken, veel spullen weggooien. Een heerlijk gevoel als alles weer gedaan is. Mijn kerels zijn niet altijd even blij met mijn schoonmaakwoede. Ze zuchten en steunen wat af tijdens die dagen. Iedere minuut die ik over heb sop ik.

En ik ben al een heel eind gevorderd. Voor de hal is een heel lange ladder nodig, want het raam van de dakkapel moet ook gezeemd. Ik houd niet van half kunst- en vliegwerk. De trap naar boven sop ik grondig en zet ik in de meubelolie, dus roep ik de hele dag: ‘Voorzichtig op de trap, glijd niet uit!’ Spekglad natuurlijk, levensgevaarlijk, onverantwoord! Maar hij knapt er zóóóóó van op. Bij schoonmaak hoort ook het vervangen van spullen. En zo vind ik het de hoogste tijd voor een nieuw bed voor Bart. Bart slaapt namelijk nog steeds op ‘mijn’ kinderbed van thuis. Ja echt, zo 1976... Ik denk dat dat bed al veertig jaar oud is. Ik heb het toentertijd zelf gekocht van mijn zuur verdiende folderwijkgeld. Vandaar dat ik er waarschijnlijk geen afstand van kan doen. En daar komt bij dat Bart zo bescheiden is… Inmiddels heeft iedereen hier in huis een keer een gloedje-nieuw bed gekregen. Dus gun ik dat Bart ook.

Ik kruip achter de computer en de keus is eigenlijk al snel gemaakt. Bart wil hetzelfde bed als Sam, het ledikant ‘Nick’ van Leen Bakker. Dus bel ik de desbetreffende woonwinkel om te vragen of dat bed voorradig is. Ik krijg een lief meisje aan de telefoon en ze zal het even voor mij navragen. Dat even duurt al snel een heel lange tijd en als ze terug komt aan de telefoon vraagt ze of ze me even terug mag bellen. Natuurlijk mag dat! Ik denk nog, zo moeilijk kan het toch niet zijn? Even in de computer kijken of er nog zo’n ledikant in het magazijn staat? Vijf minuten gaan voorbij, tien minuten gaan voorbij en een kwartier later bel ik haar zelf maar weer op. Het meisje is toevallig net van plan mij te bellen, met de blijde boodschap dat het bed voorradig is. Samen stappen Bart en ik in de auto en rijden naar Zoetermeer. In de winkel zoeken we na een korte studie een geschikt matras uit. Bart is een rug-, zij- en buikslaper dus daar moeten we duidelijk rekening mee houden.

Ik reken bij de kassa af, maar het bedrag is toch wel heel erg laag, wat een koopje! Het meisje achter de kassa is ook het meisje die ik eerder in de middag aan de telefoon had. En als ik nogmaals goed naar de kassabon kijk, blijkt ze het matras niet aangeslagen te hebben. Toch maar even terug en nog een matras afrekenen. Vervolgens lopen we naar het magazijn om de spullen op te halen. Maar waar we ook maar zoeken, geen personeel. We kunnen inmiddels als we willen ook een tuinset meenemen.  Gelukkig komt er uiteindelijk toch een meisje helpen. Samen sjouwen we de spullen naar de auto en zak ik puffend achter het stuur. Hoe moeilijk kan het zijn, even een ledikant kopen. Als we thuiskomen sjouwen we de boel meteen naar boven. Voorkant en achterkant van het bed worden uitgepakt. Zijkanten en onderdelen lattenbodem zitten in een ander pakket.

Helaas moeten we het met één zijkant doen en tellen we maar zeven latjes voor de lattenbodem. Bart is nog niet echt een reus van een kerel, maar zeven latjes is toch wel erg weinig. Met een kop koffie en mijn mobiel zak ik op een stoel neer. Pffff… Opnieuw bel ik met ons aardige winkelmeisje. Duizendmaal sorry, maar wat koop ik daar voor? Ik pak de boel weer in en race opnieuw naar Zoetermeer. Ik bel aan bij het magazijn, maar niemand doet open en dus bel ik nogmaals. En dan komt er een vrolijke kop -die mogelijk het weekend ruikt- om de hoek, maar ik ben helemaal niet blij! Dus zeg ik: ‘Tja, ik word hier echt niet vrolijk van! Mijn geduld wordt wel heel erg op de proef gesteld!’ De pakketten worden omgewisseld, maar niet voordat ik een dubbele check heb gedaan. Thuisgekomen wordt het ledikant door drie man sterk in elkaar geknutseld. Ja, dat kunnen ze wel, die kerels. Mijn oude bed wordt versjouwd naar Sam zijn kamer, toch wel handig voor logees, die we bijna dagelijks hebben, die kun je toch niet op de grond laten liggen? Hoef ik er toch nog even geen afstand van te doen.Wink

Afijn, de klus is geklaard. Bart is dik tevreden, heeft al twee nachten geslapen als 'de prins(es) op de erwt'! Al was het een uurtje korter… hij kan er voorlopig weer veertig jaar tegen aan met zijn nieuwe slaapcomfort. Welterusten!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com