Menu Content/Inhalt
Klaboem..ssss
donderdag 09 april 2015

ImageJe kent het wel. Als je tenminste ook een gezin hebt en je moet iedere avond weer die hongerige mondjes en lege buikjes vullen. De een lust geen champignons, de ander geen komkommer en weer een ander laat alle soorten vis staan. Hoe meer er om de tafel zitten, hoe lastiger iets te serveren dat er bij iedereen ingaat. Eten is elke dag weer een terugkerend probleem bij ons. Maar de gulden regel geldt nog steeds: je eet wat de pot schaft. Met als gevolg dat de jongste dus bijna niets eet! Hij zeurt nu al dagen lang om pannenkoeken. Vorige week zaterdag was bijna iedereen vrij, dus zette ik ’s avonds pannenkoeken op het menu. Voor 11 mensen, ga er maar aan staan. Ik kocht spek en kaas, heel veel eieren. Maar toen puntje bij het paaltje kwam, aten we geen pannenkoeken. Want de heer des huizes houdt niet zo van pannenkoeken. Hij kwam op het lumineuze idee om chinees te gaan halen in het dorp.

En dus zaten we met zijn allen niet aan de pannenkoeken maar aan een Chinese rijsttafel. Dat smaakte uiteraard prima! Maar de pannenkoekenmix en de rest bleef in de kast staan. En zo kom ik vandaag ineens op het idee dan toch maar even die pannenkoeken als avondmaaltijd te serveren. Ik maak een grote kom met beslag en trek drie koekenpannen uit de kast. Schortje voor en in een handomdraai bak ik ze lekker bruin. De stapel groeit en als variatie bak ik ze ook met kaas. De tafel wordt alvast achter mijn rug om gedekt. En precies op het moment dat ik mijn laatste restje beslag in één van de pannen mik hoor ik klaboem…sssss... Een bliksemflits vliegt onder de glasplaat. Grote grijze wolken boven mijn pannen. En een lucht, niet te harden.

Ik spring meteen naar achter en roep naar Kees in de kamer: ‘Gooi de stroom eraf!! In de meterkast!!’ Eerst komt hij in de keuken kijken. Ik zet snel de inductie plaat uit. Ergens in de gang hoor ik Kees met zijn hoofd in de meterkast rommelen. Groep 1, nee, groep 2 nee, groep 3… nee. Boven vliegen alle slaapkamerdeuren open, de computers vallen duidelijk hoorbaar uit. Alles in huis staat zo’n beetje stil, behalve de keuken. De afzuiger blijft ronken als een F16. En ik maar roepen en dan ineens krijgt Kees de helderheid van geest om de hoofdschakelaar om te draaien. De  F16 is inmiddels ook geland. Alle kinderen staan achter me in de keuken. Eén maakt zich ontzettend druk over het verslag wat zonet gemaakt is voor school op de computer, of dat wel opgeslagen is. Het loopt met een sisser af en de rook om ons hoofd verdwijnt langzaam. Ramen en deuren worden open gegooid.

We gaan eerst maar aan tafel, om te smullen van de hoge stapel pannenkoeken. Hoewel, ik had Kees aspergesoep belooft en die moet nog even opgewarmd worden. Heel voorzichtig zetten we de inductieplaat toch maar weer aan en gebruiken we de éne pit die ik zonet niet in gebruik had. En warempel het lukt nog ook. De inductieplaat is dus nog niet helemaal dood, maar mogelijk halfzijdig verlamd. Angstvallig kijken we toe wat de soep gaat doen, maar gelukkig gaat het gewoon koken. Want ja, zeg nu zelf, je zal weer zo’n nieuw apparaat aan moeten schaffen? Ik krijg er meteen al maagkramp van in mijn portemonnee. We schuiven aan tafel en de stapel met pannenkoeken is in een mum van tijd verdwenen. Kees smult van de soep en het maal is snel naar binnen gewerkt.

We lezen en danken en ieder gaat zijn weg. Wij lopen nog een beetje bij te komen van ons inductiebrandje. Maar wat nu? We kunnen het toch niet laten, nog eens een pit van de inductie plaat aan te zetten en zelf wat te proberen. Dit geeft opnieuw veel vuurwerk, we springen achteruit. De kinderen weten wel raad voor het weekend. We frituren patat en gooien pizza’s in de oven dan komen we het weekend heus wel door. Jaja… Maar Kees pakt zijn telefoon en belt met meneer Siemens. Artikelnummer en gegevens worden uitgewisseld. Maandag kan de monteur komen. Kees probeert nog: ‘Niet eerder?’ Ze gaat even overleggen met een collega. We hebben geluk bij een ongeluk! Als het goed is staat hier morgen een monteur op de stoep, nu maar hopen dat er nog wat te redden valt. Want pizza’s en patat zijn wij heel snel zat! Dat kunnen ze nog heel lang eten als ze op zichzelf gaan wonen...

Dag later...                                                                                                                                                                                  de monteur is helaas erg somber. Een apparaat van 15 jaar oud?! Gaan we daar nog aan sleutelen? En zijn de onderdelen nog te verkrijgen? We komen al snel tot de conclusie dat er helaas een nieuwe inductieplaat aangeschaft moet worden. Dus kook ik de komende dagen op twee pitten. Als ik een beetje creatief ben, zal dat best wel lukken... als we maar geen pizza hoeven eten. Cool

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com