Menu Content/Inhalt
Operatie knie!
donderdag 23 april 2015

ImageDonderdag 23 april werd Rik opnieuw verwacht in het ziekenhuis voor een operatie aan zijn knie. Een nieuwe laterale band werd aan zijn linkerknie bevestigt. Deze band komt van een donor en lag al in de vriezer voor hem klaar. Hopelijk gaat deze band ook meer ondersteuning geven aan de nieuw geplaatste kruisband van vorig jaar mei, die helaas iets te lang is. Om maar meteen van de gelegenheid gebruik te maken, werden tegelijkertijd de schroeven uit zijn rechterknieschijf (ongeluk september) verwijderd, want die groeien eruit. Dit keer werd Rik opgenomen in het MCH locatie Antoniushoven in Leidschendam. Zo kan hij meteen eens een ander ziekenhuis uitproberen. Hij werd nuchter om half tien verwacht en zou om half twaalf worden geopereerd.

En zo lopen we samen met rugzak de loungeruimte binnen bij de opname. Het één en ander wordt gecontroleerd en we mogen in de wachtruimte plaats nemen. Het is er gezellig druk en gevuld. Samen zakken we op een heerlijke bank neer. In de hoek hangt een groot televisiescherm en kunnen we ‘Goede tijden, slechte tijden’ volgen. In het midden van de ruimte staat een grote vierkante tafel, waar verschillende mensen aan hebben plaatsgenomen. Je kunt precies zien wie er deze dag onder het mes gaan, want ze zijn te herkennen aan hun witte polsbandje met gegevens. En als je goed oplet en de gesprekken volgt -waar alle tijd voor is- kun je precies horen waar de zenuwachtige mensen aan geholpen moeten worden. Lotgenoten. En binnen korte tijd zijn we helemaal op de hoogte. Twee patiënten krijgen een maagbandje in (om) de maag gesplitst, één patiënt heeft een nekhernia waar ze aan geholpen wordt. Een volgende jonge knul een knieoperatie. De één krijgt drie pillen en een minuscuul slokje water. Een dame loopt wel vier keer naar het toilet, waarop haar man zegt ’Waar haal je het vandaan? Al uren niets gedronken!’

Heel langzaam schuiven de wijzers van de klok vooruit. Bij aankomst werd ons al gezegd dat de orthopeed een half uur vertraging had. Tja, dat kan als je de vijfde in de rij bent. Dus geduldig wachten we af. Maar wat duurt wachten lang! Iedereen zien we vertrekken, in operatiejasje op een bed, worden ze de afdeling afgereden. Eindelijk, eindelijk, na drie uur is Rik ook aan de beurt, het is dik één uur. Ik hijs hem in een charmant operatiejasje, ruim de spullen in een tas en samen met een zuster rijd ik hem naar de OK. Verder mag ik niet mee. We nemen afscheid met een kus en met de woorden: ‘Hou je taai! Tot straks!’ In het restaurant zak ik neer voor een kop koffie en een broodje, ik ben zo leeg als een kaakjesblik. Een tafeltje verderop zitten twee opmerkelijke verpleegkundigen. Keurig in vol ornaat, lange blonde haren, de één heeft het opgestoken en de ander een vlecht. Beide hebben rood gelakte pumps aan, ook best opmerkelijk. Maar waar ken ik ze toch van… en ineens valt het kwartje. Het is een tweeling, beiden deden mee aan de Nationale Tweelingtest, nog niet zo lang geleden op TV gezien.

Ik contact even met Joanne, vriendin van Rik, en besluit haar op te gaan halen in Capelle. Kunnen we samen wachten… Drink daar even een kopje thee en zo rond half vier zitten we weer netjes in het restaurant van het ziekenhuis. De operatie zou in elk geval anderhalf uur duren. Dus zijn we mooi op tijd. Het nieuwe wachten kan beginnen. En om ons heen herken ik de familieleden van de andere patiënten. Met allemaal hun blik strak gericht op de mobiele telefoon. De spanning is te snijden. Een mevrouw krijgt een telefoontje, haar zoon is klaarblijkelijk klaar. Maar wat blijkt, hij is niet geopereerd, er was geen tijd meer voor. Dat is balen! En met zijn krukken onder de armen komt hij uit de lift, wat een tegenvaller. En wat een honger zal hij hebben?! Hij moet een nieuwe afspraak maken. Dan gaat mijn mobiel, half vijf. Maar niet wat ik verwacht, het is Kees. Haha! Wat blijkt? De orthopeed heeft na de operatie naar Kees gebeld. Afijn, de operatie is goed geslaagd! Twee schroeven zijn verwijderd, de donorband bevestigd en… Zijn meniscus weer vast geniet?! Ja, inderdaad zijn meniscus was door alle ellende in de knie weer van zijn plaats geschoven.

Samen met Joanne gaan we dan toch maar eens de afdeling verkennen waar Rik voor één nacht een kamertje krijgt. Ook daar wordt ons geduld weer flink getraind. Om vijf uur wordt meneer van Egmond met een big smile Sealed de afdeling opgereden. Kanjer, in zijn arm een infuus. Om zijn éne been van boven tot beneden gips en om zijn andere been een flink pakket verband. In zijn hand houdt hij een potje waarin de lange schroeven rammelen. Het bewijs, ze zijn eruit. De operatie is achter de rug en goed geslaagd! Ik ben super trots op hem, wat heeft die Taaie al veel doorgemaakt! We zijn blij en heel dankbaar! De revalidatie kan weer beginnen. Morgen hoop ik hem weer met veel gejuich op te halen. En hopelijk, hopelijk is dit de laatste operatie! Op hoop van zegen!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com