Menu Content/Inhalt
Tussen kunst en kitch
maandag 18 mei 2015

ImageOpgetogen gaan we op weg naar een opname van 'Tussen kunst en kitsch' in ‘Museum Gouda’. Mijn tante en ik. Met een met zorg ingepakt schilderij, olielamp, chinees glazen vaas, verzilverd parfumflesje, keteltje, schaal en een of ander niet westers potje met olifant en gans, sjouwen we door Gouda. Het belooft een gezellige middag te worden. Vol verwachting klopt ons hart. Kort geleden werd ik zomaar uitgenodigd met mijn tante mee te gaan. Zo’n kans krijg ik niet iedere dag, ik heb wel zin in zo’n kunstavontuur en dus poets ik mijn zilver. Na een korte wandeling door de prachtige historische stad komen we bij het museum. Het is er een vrolijke drukte. Maar hoe anders gaat het er aan toe dan op televisie. Zonder dat er naar onze tickets wordt gevraagd huppelen we naar binnen. Waar we er even later achter komen, dat we ons eerst in de Sint Jan moeten melden. Dus huppelen we giechelend weer naar buiten..

Het ticket ruilen we in bij de receptie in de kerk en daarvoor in de plaats krijgen we een nummertje. Dan word ons verzocht in de kerk plaats te nemen en te wachten tot ons nummer wordt omgeroepen. Dit gaat per 50 nummers tegelijk. Maar in de kerk is genoeg te zien en we drinken lekker een kopje thee. Aarzelend begint het orgel te spelen. We vergapen ons aan de prachtige gebrandschilderde ramen. Het wachten is begonnen. Tussen mensen met trolleys, tassen, ingepakte schilderijen in wollen dekens, dozen. Allemaal mensen die denken een schat in handen te hebben. Ongekende meesterwerken. Dollartekens in de ogen. Er hangt een zenuwachtig, gespannen sfeertje.

En toch valt het wachten mee, we worden al snel door een gastvrouw naar het museum geloodst, waar we opnieuw aan ons lot worden overgelaten. Mijn tante gaat in de rij voor de schilderijen en mag het alvast uitpakken voor de voorselectie. Ik stap nerveus in de rij bij de stand voor zilverwerk. Het is dringen geblazen. De expert, mevrouw Aardewerk, achter de stand, met bril op het puntje van haar neus bekijkt al het zilverwerk nauwkeurig en onderzoekt. Ze heeft er blijkbaar echt verstand van. Aarzelend haal ik mijn zilveren parfumflesje uit een doosje. Het erfstukje van een oudtante en ook mijn keteltje en schaal met tegelbodem diep ik op uit mijn rugzak. Een oude meneer kijkt me met een schuin oog aan en zegt: ‘succes, straks ben je misschien wel miljonair'. Als een boer met kiespijn lach ik naar hem terug.

Eigenlijk gaat het me helemaal niet om de prijs die er straks opgeplakt wordt, maar meer om het verhaal erachter. Want of het nu een euro waard is of vijfduizend euro, ik doe het toch niet weg. De emotionele waarde is voor mij veel belangrijker. Mevrouw Aardewerk neemt het parfumflesje voorzichtig in haar handen en vraagt hoe ik het heb gepoetst. Oei, helemaal verkeerd natuurlijk. Maar het is duidelijk wel een mooi biedermeier exemplaar uit begin 1900 ter waarde van 50 Euro. De schaal en ketel kan ik weer inpakken, want daarmee moet ik naar de stand ‘Art en Deco’, van meneer Leidelmeijer.

Ondertussen lopen we richting stand 4, Glas en Tegels, voor de Chinese vaas. Daar heeft zich zonet een kleine catastrofe voltrokken. Iedereen ligt op de grond, met de billen in de lucht. Met zaklampen wordt onder de kasten en tafel geschenen. Wat blijkt, net nadat onze glasexpert een miniatuur karafje met glaasjes (helemaal compleet) uit een poppenhuis heeft getaxeerd, rolt het stopje van het ieniemienie waterkarafje op de parketvloer. Nergens meer te vinden. Alles wordt op z’n kop gezet en de gehele directie komt er aan te pas. Helaas, het stopje wordt niet meer gevonden.

Wie trouwens hoopte in beeld te komen had beter thuis kunnen blijven, er is een aparte ruimte waar eventuele opnames worden gemaakt, met dichte deuren. Toch lopen er cameramensen rond maar die hebben we echt niet aan het werk gezien. Mijn keteltje en schaal met Italiaanse tegel blijken zo’n 100 euro waard te zijn. Toch wel leuk om te horen als je ze ooit op een rommelmarkt voor 10 gulden hebt gekocht. Mijn niet-westerse olifantenpot met ganzenstop blijkt daarentegen een kitscherige inktpot te zijn. 

Er zijn heel wat sjouwende mensen die er van overtuigd zijn met een onbekend groot meesterwerk op de proppen te komen. Maar vaak is er grote teleurstelling zichtbaar als blijkt dat het kunstwerk volgens deskundige mening ‘het niet onaardig naast de vuilnisbak zou doen!’ Of men brengt dit met iets meer tact, maar het komt er dan wel op neer. Eén mevrouw staat al maar voor te dringen, zij wordt dan ook meteen gestraft en krijgt lik op stuk. Haar porselein is surrogaat en geen drol waard. Maar ook onze toestanden zal je niet in het programma bij Frits Sissing op tafel terug zien. Al zijn we best een beetje trots. Een ervaring rijker en een illusie armer!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com