Menu Content/Inhalt
Bloedrode kralen
woensdag 03 juni 2015

ImageIk zit in een verloren uurtje wat rond te kijken op Marktplaats. Ik heb nog een envelopje met geld liggen van mijn verjaardag. Ik leg dit altijd apart en koop daar vaak een apart sieraad voor. Nu moet je natuurlijk niet denken dat het een heel dikke envelop is… Maar toch een leuke bezigheid. En waar ben ik dan naar op zoek? Naar een enkel snoer bloedkoralen. En ik kan je wel vertellen die zijn kostbaar. En zo kom ik op de markt op de pc. Mega veel colliers worden aangeboden, nee het ontbreekt er niet aan. Er wordt geboden en de prijzen stapelen zich op. En zo waag ik met een glimlach ook een gokje en bied 25 Euro voor een enkel snoer, 44 cm lang, bloedkoralen, gouden slotje met veiligheidskettinkje. Het is uiteraard een lachertje.

Maar nog geen dag later krijg ik een berichtje terug van de verkoopster. Ze schrijft : Ik wil er graag 40 Euro voor hebben. Ik knipper met mijn ogen en denk bij mezelf: dit kan niet, er zit vast een addertje onder het gras. Maar ik geef niet op en schrijf haar: is het slotje nog heel? En ja, al snel reageert ze, het slotje is nog heel en het zijn echte bloedkoralen. Vlak voordat mijn oma overleed heeft ze het mij geschonken. Mijn nieuwsgierigheid is groot. Ik vraag haar: heb je enig idee hoe oud het is? Binnen enkele minuten rolt het antwoord binnen: Mijn oma is 85 geworden en ze had het ONGEVEER 30 jaar en ze is zo 15 jaar geleden overleden. Oké, dus een snelle rekensom vertelt mij dat het dus 45 jaar oud is. Het geld begint te kriebelen in mijn zak. Ik overleg het met Kees. Het blijft uiteraard een risico om sieraden te kopen via marktplaats. Maar er worden er zoveel aangeboden, voor heel hoge prijzen. Waag ik het? En ja, ik waag het.

We wisselen informatie uit, zij stuurt haar rekeningnummer en ik maak €40 plus €1.95 verzendkosten over. En nogmaals krijg ik een berichtje van haar: Nu gaat oma naar jou. En dan begint het bij mij toch wel een beetje te knagen. Ik vraag haar of ze er geen moeite mee heeft. Ze bekent dat ze er wel een beetje moeite mee heeft, maar dat het bij mij in goede handen is. Ik beloof haar er zorgvuldig voor haar ‘oma’ te zorgen. Nogmaals schrijft ze me: Dit kettinkje is met liefde door mijn oma gedragen, daarna door mijn moeder en vervolgens door mij. Dus in dit kettinkje zit zoveel liefde, het is nu aan jou om de liefde door te dragen. Hoe bijzonder moet dat snoer met bloedrode kralen wel niet zijn? Ik kan er gewoon niet op wachten. Het wordt netjes verstuurd en ik krijg precies van haar te horen wanneer het bezorgd zal worden. De volgende dag.

Het blijft toch wel een beetje spannend. En dan komt Kees lachend om de hoek, zwaaiend met een doosje in zijn hand. ‘Je ketting!’ Zorgvuldig pak ik het uit, onder de nieuwsgierige blikken van Kees en Rik. Best wel spannend. Het is netjes verpakt in bubbeltjesplastic. En dan ineens is ze daar, 'oma' het snoer met de bloedkoralen. Kees zijn ogen rollen er haast uit en hij doet een stap dichterbij. Onbedaarlijk begint hij te lachen en Rik doet mee. Ik kijk van de één naar de ander. Kees raakt het aan en zegt: ‘Volgens mij zijn het strijkkralen, hartstikke plastic, je bent genept!’ Maar ach, die mannen hebben daar toch geen verstand van. Dus vraag ik hem waarom er dan toch zo’n gouden veiligheidskettinkje aan zit. Nou, Kees gelooft er geen barst van, vertrekt naar de tuin en laat mij vertwijfeld achter.

Ik bedenk me geen moment en spring met de bloedkoralen in mijn zak in de auto en race naar de juwelier op het dorp. Ik grabbel in mijn zak en leg het kettinkje op de toonbank. De juwelier kijkt me vragend aan dus ik steek van wal: ’45 jaar oud! Zijn dit echte bloedkoralen? Of komt het uit een kauwgomballenautomaat?’ Hij lacht en kijkt me met een scheef oog aan. Voorzichtig pakt hij het beet en vertelt me vrijwel meteen dat het echte mineralen zijn. Een glaasje gaat voor zijn oog en hij bekijkt nauwkeurig het gouden slotje. Het slotje is echt goud. Ik slaak een zucht van verlichting en laat mijn binnenpretje niet zien. ‘Dus’ zeg ik ‘als ik je vertel dat ik hier veertig euro voor heb betaald via marktplaats?’ Hij barst in lachen uit. 'Dan heb je dat GOED gedaan.' Mijn nieuwsgierigheid begint te groeien. Nu wil ik natuurlijk ook weten wat het waard is. Hij vertrekt naar achter, telt de kralen, bekijkt het goud nogmaals en dan komt hij weer de winkel in met een grote grijns op zijn gezicht met een medewerkster op de hielen. Zij wil er duidelijk meer van weten.

Het antwoord is verbluffend, ‘Mevrouw ik schat deze ketting op 250 Euro.' Ik vertel hoe ik thuis door het manvolk werd uitgelachen. Stop het kettinkje dit keer zorgvuldig in een vakje van mijn tas. De juwelier zegt tegen mij: ‘Dan kun je mooi een dikke vinger in de lucht steken naar je man!’ Maar dat ga ik natuurlijk niet doen. Ik wens ze een fijne dag toe en huppel de winkel uit. Meteen grabbel ik mijn mobiel uit mijn jaszak en bel Kees. Zodra ik zijn stem hoor roep ik: ‘250 Euro!’ Heel even is het stil aan de andere kant. En dan: ‘Nee, joh!’ en ‘Heb je het meteen verkocht?’ Díe is gek, nee natuurlijk niet! Ik heb eindelijk een echte bloedkoralen ketting! Een heel bijzonder sieraad met een nog bijzonderder verhaal!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com