Menu Content/Inhalt
Mijn mond valt open...
vrijdag 26 juni 2015

ImageNa een heerlijke avondwandeling zak ik neer op de bank en drink een glas Spa. De televisie staat aan en ik zap een rondje. Bij RTL5 aanbeland zakt mijn mond open van verbazing. Het programma blijkt een herhaling te zijn. Een kleuter van vier jaar doet in haar onderbroekje de deur open voor de bekende presentator Ewout Genemans. Uiteraard belt hij niet zomaar bij dit gezin aan. Wat blijkt, dit kleine meisje wordt door hem gevolgd -het is echt bijzonder- want zij mag meedoen aan de missverkiezing voor jonge kinderen in Florida. Ze staat in haar ondergoed omdat ze in de startblokken staat om in een kleine tent, een wat donkerder tintje opgespoten te krijgen. De jonge ouders vinden het geweldig en doen er alles, maar dan ook echt alles aan om het hun jonge blommetje naar de zin te maken. Wil ze vijf bolletjes ijs? Dan krijgt ze dat gewoon!

Uiteraard worden er vele voorbereidingen getroffen, foto sessies gemaakt. Deelnemen aan dit soort wedstrijden kost vaak duizenden euro’s. Want naast het inschrijfgeld zijn ook de galajurkjes, naaldhakjes, en make-up geldverslinders. Het mag wat kosten. De jonge ouders hebben hier dan ook wel wat voor moeten lenen van familie. Maar de kleine Djamilla vind het leuk! En daar doe je het voor. Want je houd van je kind en daarom geef je haar alles wat haar kleine hartje begeert. Zo gaan ze op reis en Ewout gaat mee. In een poepsjiek hotel vol met kleine modelletjes vanaf 0 jaar mogen ze logeren. Al snel blijkt dat er heel wat ervaren Barbiepoppetjes rond lopen. Ze krijgen les in lopen, rondjes draaien en lachen tot het pijn doet.

Ons Nederlandse meisje krijgt in een nagelstudio nog een paar prachtige nageltjes opgeplakt, maar als onze dame even niet stil zit, spreekt haar vader haar vermanend toe. ‘Djamilla als je nu even stil zit, krijg je 20 dollar van papa en kun je dadelijk iets kopen.’ Niet te geloven. Kunstwimpers, haar stukjes en make up het is allemaal verplicht. Sommige kinderen krijgen zelfs stralend witte neptanden in hun kleine mondje gepropt. En dan is daar de grote dag. De ouders van ons Nederlandse modelletje hebben bijna niet geslapen, want ineens zijn ze er achter gekomen, dat ze toch wat meer voorbereidingen hadden moeten treffen. Djamilla heeft niet leren lopen op de catwalk en kan niet op commando lachen. Daarom wordt er in de gang van het hotel nog even snel wat geoefend met de kleine kleuter. De muziek op de mobiel wordt gestart… Maar waar is nu ineens de kleine prinses?

Na een paar minuten zoeken blijkt ze onder het bed in de hotelkamer te liggen. Als Ewout haar daar onder vandaan haalt, zegt ze huilend: ’Mijn mama doet heel kattig!’ Ons kleine Barbiepopje heeft inmiddels al haar plaknageltjes er afgebeten. Helaas, maar ‘The show must go on’. Ze proberen er maar het beste van te maken. Als paradepaardjes lopen de opgedofte mini-Barbiepopjes gedresseerd door de hilarisch gek doende ouders over het podium langs de jury die druk aantekeningen maakt. En tegelijkertijd vraag ik me af, wie wil dit nu? De ouders of de kinderen? Aan het welzijn van de kinderen wordt niet gedacht. En dan verschijnt onze miss Djamilla op de catwalk. Verlegen draait ze in het rond en gooit een handkusje naar de jury. Het is nog niet eens zo gek zoals ze het doet. Een paar minuten en het is voorbij. Bij een volgende ronde, de glitterronde, gaat het wat minder goed met onze kleine ster. Wat dromerig komt ze tevoorschijn en peutert in haar kleine neusje. Tot grote schrik van haar ouders.

De bikinironde is het slot. Mijn mond valt nog iets verder open van verbazing, verder open kan hij trouwens niet. Het is echt ongelooflijk! Waar zijn ze mee bezig? Arme meisjes! Moeders staan hysterisch handenwringend aan de kant wanneer hun dochter aan de beurt is. Het kind, hun dochter, moet het maken. De spotlights en het applaus stralen ook op de moeder af.  Op jonge leeftijd als ‘ding’ opgetuigd worden. Wat doet dit met het zelfbeeld van een kind? Echte schoonheid zit toch van binnen? Uiteraard word ik nu ook nieuwsgierig of ons kleine, verwende, neuspeuterende Barbie ook nog een kroon in de wacht gaat slepen. Maar helaas, het blijft bij een medaille, een troostprijs. En de kleine Djamilla is ontroostbaar. In een hoekje op de gang van het hotel, huilt ze tranen met tuiten. En snotterend brengt ze uit: ‘Mama heeft mij toch een kroon beloofd!’ Het sprookje is uit. De koffers worden gepakt en ze vliegen terug naar Nederland. Duizenden euro’s en een illusie armer, maar zeker een ervaring rijker. Wat komt er van dit meisje terecht? Ik zet de televisie uit en denk er nog wat over na. Een kind hoort in de speeltuin en niet op een podium. Maar ja, wie ben ik?

Image

 

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com