Menu Content/Inhalt
Het verloren lelijke katje!
zaterdag 07 oktober 2006

Elke donderdagochtend, komen wij en dat zijn mijn zussen en ik bij mijn vader en moeder thuis een bakkie doen. Even bijpraten en de laatste nieuwtjes doornemen. Er gaat eigenlijk geen donderdag voorbij of we komen wel aan de Kruisweg. Vaak staat er dan ook nog wat klaar, is het geen maaltje kant en klare, gekookte en geschaafte bieten uit eigen moestuin.... dan is het wel wat groens voor de kippetjes en cavia's. Afijn 't is gezellig!

Afgelopen donderdag waren wij dus weer op de koffie. M'n moeder was in een nogal verdrietige stemming. Want wat was haar overkomen? Haar ouwe trouwe kat, die al zo'n twintig jaar dienst deed op het stoepje bij de voordeur was spoorloos! Notabene een oud en onooglijk beestje! Tja, was mijn moeders commentaar: 'Wat moeten ze nu met mijn wit porseleinen, gebarsten katje?' Ze had hem voor een prikkie, voor precies toen nog één piekie op de kop getikt, op een rommelmarkt. Hij bleek maar één groen glazen oogje te hebben en keek daarmee mijn moeder zo lief aan. Of hij wilde zeggen: 'Koop me alstublieft'. En dat issuttum nou juist! Het is meer de emotionele waarde, dan....

Afijn wij haar gerust gesteld en een sterke bak koffie geschonken. Nog wat zitten peinzen, wat rondgedoold, slootkant afgezocht, vijver droog gelegd, buren geraadpleegd, politie gebeld, Spoorloos ingelicht, maar helaas zonder resultaat. 't Zullen wel kwajongens geweest zijn, of studenten, misschien zit hij nu wel naast Roodkapje in de Efteling. Dus zo nog even door gebabbeld en mijn moeder emotioneel bijgestaan. Eerlijk gezegd waren wij wel blij dat dat lelijke katje eindelijk ter ziele was gegaan. We gaven hem stiekem weleens een voorzichtig trapje, maar zonder resultaat, de ouwe taaie!

Gelukkig kon mijn moeder het even vergeten en ging het gepraat al snel over andere niet belangrijke zaakjes, zoals wat trek ik vanavond op die bruiloft aan en hoeveel ben jij afgevallen van de week.....U kent het wel al die nietsnut praatjes, maar ach 't is gezellig. De ochtend vloog om en ieder ging weer zijns weegs. De middag ging voorbij en de avond verstreek. Toen volgde de nacht, tot het morgen werd..........

De telefoon vertelde, dat iemand aan de andere kant van de lijn nodig iets te melden had. Ik pakte hem op en wie schetste mijn verbazing, zo vroeg in de morgen, mijn moeder aan de lijn. In opperbeste stemming, zeker met het juiste been uit bed gestapt... 'Moet je nu toch eens horen, m'n kat is weer terug. Hij zit weer keurig op mijn stoepje.' Ik moest er echt even bij gaan zitten, hoe was dit nu toch mogelijk?! 'Helaas', dacht ik nog bij mezelf. En toen kwam het hele verhaal eruit; gisteravond hadden we toch een bruiloft, van Fietje en Barend? 'Ja', zei ik ietwat geïrriteerd, dat wist ik toch al. 'Nou', zei m'n moeder, 'Er werden wat leuke stukjes gedaan, anecdotes verteld en het Kozakkenkoor trad op'. Een echte Bleiswijkse boerenbruiloft! Zo kwam 'tussen kunst en kitsch' ook langs. (TV programma). Prachtige voorwerpen werden tentoongesteld, kitsch maar vooral ook kunststukken van onschatbare waarde. 'En ach je zal het niet geloven', zei mijn moeder met gebroken stem, 'daar tussen al die prullaria, stond mijn lieve trouwe katje!'

Hij werd de hemel in geprezen. Prachtig chinees porselein, hij bleek heel veel waard te zijn en wat hem zo bijzonder maakte, was dat éne groene oogje, waar hij je zo lief mee aankeek. Ze raadden m'n moeder aan in dat andere lege oogje een sensortje te zetten. Een sensortje die ongenode gasten lokaliseert! M'n moeder kreeg hem in een krantje weer terug, met de woorden; 'wees maar zuinig op je katje, want het is echt een bijzonder exemplaartje.'

Dus u raadt het al: het lelijke katje zit (tot groot verdriet van ons) weer netjes bij de voordeur op het stoepje en tuurt met zijn éne oogje de hele Kruisweg af. Hoelang nog, ja, ja, hoelang nog............

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com