Menu Content/Inhalt
Dronken!
zondag 01 november 2015

ImageHoe het voelt om dronken te zijn? Nou, dat kan ik je wel vertellen! De hele dag door zweeft alles wat ik zie, grijp ik de trapleuning mis, rol ik bijna naar beneden, struikel ik over een minuscuul klein steentje. Dus zal je wel denken, die heeft gewoon te diep in het glaasje gekeken. Maar NEE, dat is het dus niet, nog geen druppel. Hoe het dan begonnen is? Dat zal ik je eens haarfijn uit de doeken doen. Op een mooie zonnige zaterdagmorgen fiets ik heerlijk in de richting van Zoetermeer, geen vuiltje aan de lucht. Na mijn fietstochtje zet ik mijn fiets buiten het Stadshart en maak een korte wandeling richting Specsavers. Binnen schuif ik op een stoel bij een tafeltje aan. De verkoper is ook nog maar net wakker, de slapers zitten duidelijk nog in zijn ogen. Nee, met mijn zicht is niets mis. De grote lade bij de kassa gaat open en een plastic mapje met wat papieren en jaja, ‘de nieuwe bril’ wordt op de tafel gelegd. De spullen worden uitgepakt en achter mijn oren geplant.

Een blad papier wordt onder mijn neus geschoven: ‘Wat kunt u hiervan lezen, mevrouw?’ ‘Alles kan ik lezen.’ roep ik vol trots. Zowel de zinnen met de koeienletters boven aan het blad, als de kriebelige mierenlettertjes onderaan. Terwijl ik een bril heb om goed in de verte te zien, min glazen dus. ‘Uitstekend, u bent geslaagd, dan zal ik uw bril nog even goed afstellen.’ Het gaat natuurlijk om het multifocale, wat voor mij helemaal nieuw is. Ik wacht geduldig af, het is nog niet druk in de winkel en het vele personeel heeft het gezellig met elkaar. Drie tellen later krijg ik de bril weer op mijn neus en hij zit prima. Vervolgens komt bril nummer twee uit het laatje, een zonnebril op sterkte. Ja ik ben een echte bofferd, want de tweede bril is gratis!!! Nou ja, gratis? Dat lijkt in elk geval zo. Ook deze bril zit prima, er wordt nog even wat achter mijn oren gekeken en wat gesteld aan de pootjes, hij word opgepoetst en netjes in een koker gedaan. Ik besluit meteen maar moedig om het nieuwe exemplaar op te houden. Dus mijn oude bril mag ook in een koker.

De verkoper schud me de hand, wenst me een fijn weekend en bedankt me voor de aankoop. En klaar is brillenman Kees, fluitje van een cent! Ik waggel de winkel uit om nog wat andere boodschappen te doen. Maar wooooh, het lijkt net of ik zojuist niet naar een opticien ben geweest maar in een kroeg flink heb zitten hijsen. En ik was nog wel gewaarschuwd. ‘Het is vast wel even wennen, nieuwe multifocale glazen. Dus doe voorzichtig als u van de trap afloopt.’ Het echoot nog in mijn oren na. Mensenlief! Ik schrik me echt wezenloos, niet van de bril. Niet van mezelf, maar van dat dronken gevoel. En ik denk bij mezelf, oh ja, ‘U moet vast even wennen aan de nieuwe glazen, mevrouw.’ Maar dit kijkt nog voor geen meter. Ik bekijk mezelf in iedere etalageruit en het is net of de mensen om mij heen allemaal naar me kijken. Ik schiet snel bij C&A naar binnen, opzoek naar een spiegel. Bots natuurlijk tegen iemand aan. Die zet boze ogen op, zeker net ruzie gehad met zijn partner of met verkeerde been uit bed gesprongen? Ik verontschuldig me netjes en mompel domweg: ‘Sorry, sorry .. ik heb net mijn nieuwe bril opgehaald. Moet duidelijk nog even wennen!’

Ik denk bij mezelf: ‘Multifocale glazen, heb ik er wel goed aan gedaan?' Dit? Nee dit had ik niet verwacht. Maar toch houd ik de bril op mijn neus en strompel verder door het Stadshart. En in mijn hoofd weerklinken weer de woorden: ‘U moet vast wel even wennen!’ Op het moment dat ik de roltrap neem in een andere winkel, rol ik bijna net zo hard weer naar beneden. ‘Levensgevaarlijk!’ mompel ik in mezelf. Maar de prijskaartjes kan ik buitengewoon goed lezen, dat kon ik met mijn vorige bril dus echt niet. Ook mijn mobielschermpje kan ik uitstekend lezen, zonder dat ik mijn bril af hoef te doen. Dat is in elk geval een pluspunt. Puffend zak ik neer voor een welverdiende bak koffie en warempel, als ik rustig zit, valt het best wel mee. Nadat ik wat ben bijgekomen, ga ik maar weer eens naar mijn fiets, om de weg naar huis te zoeken.

En ook op de fiets ben ik uiteraard levensgevaarlijk bezig, gelukkig kom ik geen politie tegen. Stel je voor, straks laat hij me nog een blaastest doen. Gelukkig kom ik veilig slingerend zonder schram of stoot thuis. Alleen Kees ziet dat ik een nieuwe bril op heb. Maar ja, hij wist natuurlijk dat ik de bril op ging halen. Verder heeft niemand het in huis door. Tja, daar zijn het mannen voor. Hoewel het ze bijna niet kan ontgaan, want ik stommel bijna overal tegenaan en loop ik van de trap af, dan houd ik me stevig aan de leuning vast. Natuurlijk overdrijf ik een beetje.. Maar wennen? Ja, ja... Ik ben er mooi klaar mee! We zullen het zien...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com