Menu Content/Inhalt
Lekker geintje
donderdag 26 november 2015

ImageNa dagen van regen, wind en kou, zien we daar ineens tot mijn grote verrassing de zon achter de donkere, dreigende wolken vandaan komen. Zeer welkom! Kom maar op! Tijd om weer uit je bed te komen, naar buiten te gaan en energie op te doen. Heerlijk aanlokkelijk voor een wandeling, maar nee, ik heb een ander plan. Ik zit al tijden verlegen om een nieuw badpak, zwem namelijk één keer in de week met de Sprankels. Aangezien ze momenteel erg schaars zijn (gewoon niet) in de sportzaken, omdat het er klaarblijkelijk het weer niet voor is, heb ik bedacht naar winkelcentrum Alexandrium te fietsen. De ‘World Sport’ heeft namelijk altijd badpakken te koop, weer of geen weer, en bovendien voor een heel geschikt prijsje. Dus stap ik vroeg in de middag fluitend op de fiets, vestje aan, sjaal om. Heerlijk! Door de Bleiswijkse zoom, langs de Rotte, geen zuchtje wind, wat een genot!

Ik steek de Rotte over en fiets via Hessenplaats richting Alexandrium. Maar dan, terwijl ik bijna op mijn bestemming ben, fiets ik op mijn velg. Mijn achterband is helemaal leeg. Ik stap af en bekijk de schade, er zit niets anders op dan verder te lopen. Uiteraard ben ik hier niet op voorbereid, ik heb bepaald niet mijn wandelschoenen aan. En zo wandel ik een stief kwartiertje en stal ik mijn fiets netjes in de stalling. Eerst maar eens vertellen in de gezinswhatsapp hoe zielig ik ben. ‘Shit lekke band!’ Meteen reageert Kees: ‘Waar?’ En ‘Moet ik je ophalen?’ Ik prakkiseer er nog even over en probeer wel iets te bedenken. Eerst die zwemkleding kopen, dat was mijn doel. En voor een badpak ben ik snel geslaagd, voor 15 euro kan ik weer netjes voor de dag komen! Tja en dan sta ik weer naast mijn fiets… Ik kijk in het rond en zie ineens een herenfiets met een pompje. Vlug kijk ik nog een keer om me heen, draai het dopje van het ventiel en zonder na te denken sluip ik naar de fiets en haal de pomp eraf.

Ik hurk snel bij mijn fiets neer, voel of mijn ventiel wel stevig vastgedraaid zit en ga pompen, pompen, pompen... Maar het lukt niet. Snel schiet ik overeind en doe ik de pomp weer terug op de herenfiets. Nog geen tel later komt de rechtmatige eigenaar op zijn fiets aflopen. Pffff… Net op tijd. Ik doe of mijn neus bloed en vertel de meneer dat mijn achterband plat staat. ‘Dat is erg vervelend voor u’, reageert hij met een schaterlach. Fijn, erg fijn. ‘Maar,’ stamel ik ‘mag ik misschien uw pomp lenen?’ In de hoop dat meneer, galant als mannen zijn, misschien even een handje wil helpen. Inmiddels komt nog een heer zich om mij bekommeren. Tenminste, ik mag uiteraard zijn pomp lenen. Hurk weer bij mijn fiets neer. Beide mannen staan met de handen in de zij op mijn handen te kijken. Ik pomp me het zweet op de rug en een heel klein beetje lucht in de band. Eén man knielt naast me neer, ik denk ‘Yes, hij gaat helpen.’ Maar nee, tevergeefs. ‘Mevrouw, dat wordt denk ik niks.’

Dus oké, ik stop weer met mijn poging en geef het pompje teleurgesteld terug. De eigenaar van de pomp vertelt me dat een stukje verderop een fietsenmaker zit, tegenover de Primark.  Ik bedank beide niet-galante mannen en ga maar weer aan de wandel, opzoek naar een fietsenmaker. Want ik kan me wel op laten halen, maar die achterband zal toch een keer vervangen moeten worden. Al snel zie ik de fietsenhandel. Van Dijk staat er op de gevel. Ik wandel naar binnen en warempel, eindelijk medeleven. 'Met een klein uurtje zal de klus gefikst zijn mevrouw! Maar een nieuwe buitenband zal absoluut geen kwaad kunnen.' ‘Maar,’ begin ik ‘hebt u ook blauwe buitenbanden?’ Want ik heb namelijk bijpassende blauwe buitenbanden, hartstikke leuk natuurlijk. Maar nee, gekleurde buitenbanden zijn van slechte kwaliteit en blablabla... Dus laat ik me overhalen en gooit hij er een zwarte buitenband omheen. Het is niet anders. Berustend loop ik richting winkels en drink eerst maar eens een bak koffie.

Ondertussen app ik Kees: ‘Schat, je hoeft me niet op te halen, band wordt verwisseld.’ Zo, dat valt hem weer mee. Als de jongens een lekke band hebben moet hij altijd op komen draven. En daar heeft hij toch een hekel aan... Ik loop wat rond, kijk in deze en gene winkel en de tijd kruipt. Als er drie kwartier verstreken is, ga ik toch maar weer eens een kijkje nemen bij de fietsenhandel. En ja hoor, de klus is geklaard! Daar staat mijn fiets weer vrolijk te zijn, met een zwarte en een blauwe buitenband. Omdat mijn voorband er ook bar slecht aan toe is vraag ik meteen maar om nog een buitenband. Pingping... De bedragen worden ingetikt op de kassa en een vette bon wordt er uitgespuugd. ‘Dat is dan 66 euro mevrouw.’ Ik schrik me wezenloos, wat een geld! Maar ja, het is niet anders. Ik trek mijn pas tevoorschijn en nog steeds sprakeloos betaal ik de rekening. Blijkbaar merkt de fietsenmaker het op. ‘Als u nu morgen even terugkomt, dan leg ik die voorband er nog even gratis om.’ Haha, jaja, ik ben niet gek! ‘Weet je hoe ver dat fietsen is?’ Ik zeg hem gedag en trap weer richting Bleiswijk. Denk bij mezelf, zo is het toch nog een peperduur badpak geworden. Gelukkig schijnt de zon. Thuis lachen ze me uit. ‘Ja, lachen jullie maar! Ik ben trots op mezelf! Ik ben toch maar gewoon zelf weer thuis gekomen! Mij hoeven ze niet op te halen!’

En nu nog een vrijwilliger die mijn voorband gaat verwisselen. Wink


 

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com