Menu Content/Inhalt
Koppige schroeven in knie
vrijdag 04 maart 2016

ImageHet is al weer bijna een jaar geleden dat Rik zijn ‘nieuwe’ donorband in de knie geplaatst kreeg. En met blijdschap kan ik je vertellen dat het goed gaat! Nog steeds loopt hij voor revalidatie bij de fysio. Maar nu het einde van het traject in zicht komt, vond de orthopeed dat het tijd werd weer eens naar zijn andere knie te kijken. De knie die het zwaar te verduren kreeg tijdens zijn brommerongeval in september 2014. Ook met deze knie gaat het best aardig, maar nog niet optimaal. De knie is stram en Rik voelt er toch wel hier en daar een oneffenheidje in zitten. Zo werden er in november foto’s gemaakt en een scan. En mochten we op het matje verschijnen bij de orthopeed. Hier bleek al snel waar de stramheid en niet-soepelheid vandaan kwam. Het ijzer!

Eén schroef kwam naar buiten en om de kop was allemaal botweefsel gegroeid. Een andere heel lange schroef, prikte met de punt aan de binnenkant van zijn knie, in zijn binnenste kruisband. Bij schroef nummer drie schuurde er een band langs de kop. Een duidelijk plaatje dus. Dat oude ijzer moet eruit, was de conclusie van de orthopeed. Dus werd er een datum geprikt voor een dagopname om de schroeven te verwijderen onder algehele narcose. En zo mochten we gisteren nuchter verschijnen in het Bronovo ziekenhuis in Den Haag. Om elf uur stond zijn bedje gespreid en kregen we te horen dat hij mogelijk om één uur onder het mes kon. Het grote wachten kon weer beginnen. De televisie werd aangezet en meneer kon heerlijk naar zijn favoriete autosleutelprogramma kijken. Om half één kwam er ineens een zuster binnen rennen. ‘Snel OK jasje aan, paracetamol innemen en leeg plassen! Er word op je gewacht!’ Verbaasd keken wij elkaar aan. Zo snel? Nou, super, kan maar gebeurd zijn!

Ik mocht tot de OK meelopen en hem nog even een hart onder de riem steken. Met een dikke kus nam ik afscheid. Eindelijk kon ik mijn knorrende maag tot zwijgen brengen en een broodje gaan eten. En uiteraard ging ik rekenen. De ingreep zou zeker een uur duren en ik moest er nog een uur voor de uitslaapkamer bij optellen. Dus als alles voorspoedig zou verlopen, dan zou hij om half drie weer op zaal kunnen zijn. Ik wandelde naar buiten, het was prachtig weer. Maar toch maar niet te ver weg, stel je voor dat ik eerder gebeld zou worden. En zo liep ik peinzend rond, langs duingebied, door oude wijken en een prachtig park waar de grond bedekt was met klingelende sneeuwklokjes. Echt sprookjesachtig mooi! Bij het ziekenhuis keek ik op mijn horloge en nam een kopje thee. Wachten, wachten, wachten… De wijzers van de klok draaiden rond. Ik zag allerlei ellende het ziekenhuis in komen. Een bouwvakker met zijn hand in een theedoek, dicht getapet met Ducttape… Brrrr. Hinkelende mensen. Kinderen waarvan de arm niet door de mouw van de jas stak, dus die was mogelijk gebroken of uit de kom. Af en aan ging het. Wat een drukte.

Ook de kapper had het druk, daar was een worst van een hond mee naar binnen gesmokkeld. Schreeuwende kinderen die koste wat het kost een ballon wilden hebben. En ga zo maar door. Inmiddels was het vier uur en ik was nog steeds niet gebeld. Ineens was ik er klaar mee. Ik bedacht mezelf geen moment en ging maar eens op de tweede etage kijken hoever het met Rik zijn operatie was. Zusters keken me vreemd aan: ‘U bent toch nog niet gebeld?’ Ik sprak mijn zorg uit en vertelde dat hij al zolang op de OK was. En toen bleek ineens dat Rik pas om 2 uur onder het mes was gegaan en hij dus blijkbaar anderhalf uur op de uitslaapkamer had staan wachten. Onder groot protest van het personeel. Het was er vol, overvol en hij was gewoon nog niet aan de beurt. Dus dat verklaarde alles en ik droop weer af naar beneden. Half zes zou meneer weer op zaal komen. Half zes! Pfffff…

Ik liep maar weer een rondje, dronk een kopje thee. Appte met thuis en toen ging mijn mobiel. Rik aan de lijn: ‘Ik ben op zaal hoor!’ Half vijf, viel toch weer mee. Bij hem gekomen, bleek alles prima te zijn verlopen. Hij was niet misselijk, wel erg moe. En zo lag hij binnen een paar tellen weer heerlijk te ronken. De arts kwam langs om verslag te doen. Het viel niet mee om de schroeven te verwijderen, er moest echt zwaar gereedschap aan te pas komen. En: ‘Oh ja, we hebben die dikke rand littekenweefsel van het ongeval weggesneden en de hele snede gedicht met hechtpleisters. Dan komt dat er weer een stuk beter uit te zien!’ Oké? Er zouden drie of vier kleine sneetjes gemaakt worden op de plek waar de schroeven zaten, meer niet. Maar dit moesten we maar zien als extra service. Er werd weer gesmuld van een boterham, gedronken en geplast. Dus Rik mocht mee naar huis, met in zijn zak een potje schroeven. En zo zaten we 's avonds om half acht eindelijk weer thuis op de bank. Met een voldaan gevoel, dat wel. Natuurlijk heeft ook dit weer even tijd nodig, maar hopelijk was dit echt de allerlaatste operatie van een hele lange rij.

Wat een bikkel is die Rik! Kunt u nog 'koppige schroeven' gebruiken? Ze zijn hier gratis af te halen…

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com