Menu Content/Inhalt
Prinses en ridder
donderdag 14 april 2016

ImageIk loop, of zeg maar gerust, ik draaf door de supermarkt en trek hier en daar iets uit de schappen. Gooi het vervolgens in mijn winkelwagentje. Als ik in het pad met de bakproducten kom, wordt mijn weg versperd. Een moeder is hevig in discussie met haar dochtertjelief en ik hoor haar nog net zeggen: ‘Nee! Nee! We gaan voor de roze cakejes en niet voor de blauwe, want jij bent een meisje en geen jongetje!’

Mijn ogen vliegen over de verpakkingen in de schappen  en daar staat een blauw pak met riddercakejes en een roze pak met prinsessencakejes. Het moet niet gekker worden, denk ik bij mezelf, wat een luxe! Maar het prinsesje geeft niet op en jengelt door, ze heeft haar zinnen op de riddercakejes gezet. Dan rolt haar flesje limonade ook nog op de grond en begint ze met haar prinsessenbeentjes te spartelen en met haar prinsessenmondje te schreeuwen. Langzaam verandert het prinsesje in een heuse draak. Maar drakencupcakejes bestaan niet, hoe ik ook zoek, ik zie geen groene pakken.

Ik buk en raap het flesje op. Ik geef het terug in haar handjes en ze kijkt me een beetje geschrokken aan. Verstijfd blijft het draakje ineens zitten. De moeder achter de buggy bedankt me en lacht me vrolijk toe. Ik lach terug en reageer met een knik naar de bakproducten: ‘Wat fijn hé zoveel keuze!’

En dan valt mijn oog op een propje papier op de grond. Ik buk nogmaals, het blijkt een statiegeldbonnetje te zijn. Ik strijk het glad, kijk opnieuw naar de moeder en vraag of de bon misschien van haar is? ‘Oh ja’ zegt ze, ‘ja klopt, die heeft mijn dochtertje zonet natuurlijk laten vallen, dank u wel hoor! Wat eerlijk van u!’ Ineens gaat er bij mij een lampje branden en ik zeg: ‘Ik heb zonet ook vijf lege flessen in het apparaat gezet, maar waar heb ik mijn bonnetje eigenlijk gelaten?’

Ik zoek in mijn zakken en ietwat verbouwereerd zeg ik ook nog tegen haar ‘Haha, ik ben zelf mijn bon geloof ik vergeten! Ik ren nog even terug…’ Vervolgens loop ik op een drafje -op goed geluk- naar het flessenapparaat bij de ingang van de winkel. Maar natuurlijk is de bon allang weg. Ik loop nog even door naar de klantenservice. Maar uiteraard is ook daar geen bonnetje afgeleverd. Ach ja, naïef natuurlijk van mij, wie ter wereld zal zoiets nog eerlijk afgeven? Dikke pech, bonnetje weg, had ik maar beter op moeten letten. Ik heb ook zo’n haast! Straks komt juf (dochter) Marjan op de tuin kijken met 50 kinderen en 12 moeders en dan wordt er van mij verwacht dat ik de koffie klaar heb.

Dus snel ik weer terug naar mijn winkelwagentje en zet mijn rondje in de supermarkt voort. Als ik bij de kassa kom, stapel ik mijn boodschappen op de band. De moeder met de prinses staat voor mij, haar boodschappen in haar tas te doen. Ineens draait ze zich naar mij toe en ze verschiet van kleur. Ze grabbelt in haar zak en reikt me een statiegeldbon aan. Ik kijk haar niet begrijpend aan. Ze begint te hakkelen: ‘Hier kijk,  ik denk dat deze bon van u is?! Hij hing namelijk, toen ik mijn lege flessen inleverde nog uit het apparaat en u was uw bon toch vergeten? Het schiet me nu net te binnen.’

Aarzelend pak ik het bonnetje van haar aan. Mijn ogen gaan van het bonnetje weer terug naar haar, één euro vijftig lees ik. Dat klopt precies, ik leverde vijf flessen in. Even weet ik niets te zeggen en dan breng ik hakkelend uit: ‘Oh, wat eerlijk van je, dank je wel!’ Ik lach naar de caissière die alles probeert te volgen en mij met vragende ogen aankijkt. En dan blijkt het prinsesje of toch draakje een moeder te hebben met ridderlijk gedrag… Want het getuigt toch wel van lef! Respect! Ik zeg het sprookjesstel gedag en peins verder. Zouden ze nu voor  prinsessencakejes of toch voor de riddercakejes hebben gekozen?

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com