Menu Content/Inhalt
The Champions!
maandag 23 april 2007

We are the champions, we are the champions...... Het galmt nog na in onze oren. Ja, ja we zijn trots op onze jongens. Dat wil zeggen ons team FC Matricaria. Al zo'n twaalf jaar doen ze met veel plezier mee aan het bedrijven-zaalvoetbal-toernooi hier in Bleiswijk. Om de twee weken wordt er twee keer twintig minuten flink fanatiek gevoetbald door het team. Het team bestaat enkel en alleen maar uit van Egmonden en dat wil zeggen uit twee generaties. Dus de broers Nico, Bert en man Kees en neven Jan van B (oftewel Jenn), Jan van N (bijgenaamd Jan Soldaat) en Nico van P. Dus is en blijft het een familieaangelegenheid. Afgelopen zaterdag was het erop of eronder....... Tegenstander Storre stond twee punten boven onze mannen, dit was de laatste wedstrijd, dus er moest gewonnen worden.

Vele familieleden waren ingelicht en uitgenodigd deze daverende wedstrijd mee te komen maken en onze jongens aan te moedigen. Het was niet tegen dovemansoren gezegd, dit wil je gewoon niet missen! En het publiek dat was dus in grote getalen op komen draven, gekleed in oranje en compleet met toeters en bellen, oranje bloemenkransen en vooral veel volume. Want aangemoedigd werden ze! Kees had de kinderen en mij van te voren al gewaarschuwd dat ze deze wedstrijd gingen winnen, want, 'we moeten en zullen de A poule, na vier keer tweede, een keer winnen'. Waarop de kinderen reageerden: 'Pap, hoe groot is de beker die jullie gaan winnen?' Waarop Kees reageerde: 'Het gaat niet om de beker, het gaat om het winnen.' Hij was er vast van overtuigd en zeer zeker van zijn voetbalzaakjes.

Dus met goede moed zaten wij, moeder de vrouw, kinderen, zussen, broers, neven en nichten opgetuigd op de volle tribune. Maar ook de tegenpartij had flink wat publiek en bovendien een dubbel aantal voetballers meegebracht. Bij de tegenpartij zaten er dus maar liefst zo'n vijf invallers op het bankje. Bang als ze waren!!!! Bij onze kerels maar één, want ze willen allemaal veelste graag zelf voetballen. Bovendien waren het allemaal getrainde jonkies, de spelers van de tegenpartij 'Storre'. Bij ons team telden sommige zelfs hun driedubbele leeftijd. Maar niets stond hen in de weg of maakte hen bang, ze lustten ze rauw. Dus stonden ze te trappelen om te beginnen in hun nieuwe shirts en broekjes.

Na het fluitsignaal voor de start van de wedstrijd, zaten wij en waarschijnlijk ook de spelers al snel flink te sidderen, want het leek toch niet helemaal goed te gaan met 'zelfverzekerd' FC Matricaria. De tegenpartij scoorde tot driemaal toe. Ondanks dat, verloren we de moed niet en bleven we alle vertrouwen in onze mannen houden. We schreeuwden door de megafoon of ons leven er van af hing, kinderen sprongen op de banken en joelden het uit. Dit kon toch niet waar zijn, waar was die zelfverzekerde papa nu van ons? Hij laat ons toch zeker niet in ons hempie staan? Een van Egmond verliezen, dat nooit!

Toen kwam de ommekeer de tegenstander werd waarschijnlijk overmoedig en onze kerels ramden en knalden de ballen erin. Tot één, twee wel driemaal toe. Ze maakten slidings, buikschuivers en kregen zelfs nog een gele kaart. Nog één punt en nog een paar minuten te gaan...... De tegenpartij kreeg het toch wel op de heupen en de keeper schopte uit frustatie tegen de schenen van Jan Soldaat. Dit werd niet door de vingers gezien door de strenge scheidsrechter. De keeper kreeg een rode kaart en moest het veld verlaten.

En ja hoor, één minuut voor tijd, kwam het verlossende en verwoestende schot van Jan Soldaat: het vierde punt was binnen. Een luid gejuich, getrappel en geklap klonk op van de tribune, we are the champions, we are the champions...... Ze hebben het toch maar weer gepresteerd, onze Old en Young boys. We zijn trots op jullie! 'Maar uh, hoe groot is nu die beker Papa?' 'Tja, dat moeten we nog even afwachten.' Wil u het winnende schot zien en meebeleven? Kijk en sidder............... hier.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com