Menu Content/Inhalt
Het mannetje 22 (Toch gered)
maandag 15 oktober 2007

ImageDaar lag hij, op de grond. Om hem heen scherven en glassplinters. Hijzelf zwaargewond door de dumdumkogels die door een Duitse mitrailleur waren afgeschoten. Het verduisteringsgordijn had niet goed dicht gezeten. En de streep licht die naar buiten scheen op het moment dat hij de knop had omgezet was door de bezetters aangezien voor een sein voor vijandige Britse vliegtuigen. Geen moment hadden ze zich bedacht en het vuur geopend. Nog geen twintig jaar oud. Oorlog.

Een van de vele oorlogsslachtoffers. Zijn vader was naar buiten gerend om de dokter te halen. Zijn zoon moest geholpen worden! Moeder bleef bij hem. Voor haar was het duidelijk: Hier kon een dokter geen hulp meer bieden. De schade die de kogels in zijn lichaam hadden aangericht was vele malen groter dan van buiten zichtbaar was. En ze zag dat haar zoon het moeilijk had. Ze moest van hem de dominee waarschuwen. Er was iets. Zo kon hij niet voor Gods rechterstoel komen. Ze vroeg hem waarom niet. En na enig aandringen kwam het eruit: Zijn vriendin was zwanger. Hij voelde zich schuldig en nu, met de dood in zicht, werd dat een ondraaglijke last. Zijn moeder huilde.

Maar toen pakte ze zijn handen. Ze zei dat daar geen dominee voor nodig was. Dat als hij er echt spijt van had en God om vergeving vroeg, hij die vergeving ook zou krijgen. Hij hoefde echt niet bang te zijn als hij straks zijn Schepper zou ontmoeten. Ze zou samen met hem bidden. Onze Vader die in de hemel zijt, Uw Naam worde geheiligd...

Het duurde niet lang meer. Vader kwam met een dokter, maar tevergeefs. Hulp mocht niet meer baten. Déze hulp niet. Maar toch was hij gered. Wonderbaarlijk.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com