Eindelijk, eindelijk, eindelijk heb ik ze er van kunnen overtuigen dat ik toch echt aan een nieuwe fiets toe ben. U weet inmiddels dat ik met de tweewieler richting school moet, zeveneneenhalve kilometer heen en zeveneneenhalve kilometer terug. Vijftien kilometer in totaal, keer vijf dagen in de week is…? Even hoofdrekenen, ja komt er nog wat van? Ja, u hebt het goed, dat is inderdaad maar liefst vijfenzeventig kilometer per week! En dat met die korte beentjes en uiteraard die kleine wieltjes. Dat is flink doortrappen door weer en wind. Ik had mijn aanvraag al ruim voor de zomervakantie ingediend bij mijn pa. Maar helaas bleef hij blijkbaar ergens tussen de paperassen op het bureau liggen met als gevolg dat ik het na de vakantie met dat oude rammelbrikje van Bart moest doen. En dat was, kan ik u wel vertellen, een regelrecht drama. Vooral toen de regen ook nog eens met bakken uit de lucht kwam storten.

Dondermiddag rond een uur of vier kon ik Marjan weer van het station in Zoetermeer ophalen. Ze had me via haar mobiel gewaarschuwd: ‘Ik stink, ben vier dagen niet onder de douche geweest! Heb honger en ben moe!’ Bij het station aangekomen kwam de trein uit Gouda net aanrollen, dus ik was mooi op tijd. De deuren schoven open en overal kwamen passagiers naar buiten rollen. Studenten, nette ambtenaren, een groepje dames, scholieren en wat zestig plussers. Ik stak m’n nek wat verder uit en ja hoor, daar zag ik haar… mijn meid! Ietwat slonzig met een joggingbroek op half zeven, een soort van bouwvakkersschoenen aan, een gigantisch pakket op haar rug, alsof ze werkelijk waar terug kwam van een wereldreis en zonet Amerika had ontdekt. 

Dinsdag 31 augustus 2010

Morgen is het weer zover. Dan hoop ik voor de 44ste keer mijn geboortedag te vieren. Vierenveertig. Wat een leeftijd... En dan te bedenken dat ik me ergens in de twintig voel. Niet lichamelijk hoor. Dat de jaren tellen merk ik elke zaalvoetbalwedstrijd. Pijntjes, (nog) eerder moe, stijve spieren de volgende morgen, dat soort dingen. Nee, geestelijk bedoel ik. In m'n hoofd. Daar ben ik een jaar of 28. Tenminste, dat houd ik mezelf steeds voor...